consequent per ongeluk

Ik was de bestuurder van onze auto, in Engeland. Ik zat daardoor uiterst links, want in Engeland rijden ze links en in mijn auto zit de bestuurder ook links. En ik bleek dat nog steeds te kunnen, net als vorige keer in Engeland; deze auto zit me inmiddels als een lichaamsdeel. Alleen heel vroeg in de ochtend, toen de Engelse straten nog leeg waren, moest Ursula me eraan herinneren: weet je nog dat je hier links moet rijden?

Te voet versteken vind ik het moeilijkste, omdat ik, als ik vanaf het trottoir de weg bespied, de auto die bijna mijn linkeroor binnenrijdt daar helemaal niet verwacht had. Maar loom meemeanderen met de Engelse auto's op 40 miles/hour ging meteen vanaf de boot volkomen natuurlijk.

Dat rechts de kant is waar ik rijd zit zo verankerd in mijn richtingsgevoel, dat ik consequent per ongeluk aan de kaartlezer naast me vroeg: volgende links, toch? als ik bedoelde: die kant waar de auto's niet rijden, en dat is in Engeland uiteraard rechts. In Engeland was ik enkele dagen linkshandig.

of die van een muis

Onze bibman Neel Braankes was al een week dood, toen ik hem opgebaard zag in het rouwcentrum. Ik heb wel vaker opgebaarde lijken gezien, maar vermoedelijk nog nooit eentje die al een week oud was. En je kunt een hoop formaline in Neel spuiten - wat helemaal niet bij hem past, bijvoorbeeld omdat hij bij leven weigerde om anti-biotica te slikken - maar al die thanatopraxie kan niet verhinderen dat het afgestorven vlees verkilt, verstijft en verzakt tot het onvermijdelijk de vorm van het skelet aanneemt.

En een mensenskelet, althans de schedel, heeft een akelige lach. Dat is vreemd, want de lach van een paardenschedel is nergens luguber, of die van een muis. En: is de lach van een mensenschedel eigenlijk echt luguber, of is dat alleen maar inprenting uit de vreselijke horrorfilms die ik zonder het te willen toch te zien kreeg?

Tot mijn opluchting hoorde ik gisteren dat Neel vlak vóór de longembolie en de hartstilstand opgewekt en uitgelaten was en dat zijn lichaam, de uren na het intreden van de dood, weliswaar vermagerd, maar toch vredig en blozend van de weldadige rust lag te genieten.

biologisch, hahaha

Er zijn hier thuis vier huisdieren: de cavia's Laura en Amanda en de poezen Jip en Janneke. Die vier dieren zijn (een deel van) mijn worsteling, mijn opoffering, mijn investering: vooruit dat maar, huisdieren, omdat jullie het zo vreselijk graag willen en omdat er misschien ook een opvoedkundig ding in steekt, in zorgen voor huisdieren.

Want ik ben het die voor ze zorgt: die ze dagelijks of tweemaal dagelijks voert, die hun hokken en bakken verschoont, die hun nagels knipt, die ze bij nacht en ontij van daken of schuttingen haalt of die oeverloos in de deuropening tegen een voederbakje staat te tikken om ze uit verre tuinen naar huis te lokken. Cavia's laten zich niet aanhalen; Jip is doodsbang voor iedereen maar vooral voor mij en Janneke houdt van me alsof ik haar onstuimige minnaar ben, maar dat doet ze met zoveel nagels en rondvliegend haar, dat ik haar niet langer dan een halve minuut op mij schoot duld, omdat het daarna pijn gaat doen.

In Den Haag woonde ik onder een armoedzaaier die kattenvoer at, om de kosten te drukken. Mocht ikzelf ooit in de situatie komen dat mij niets meer rest dan dierenvoer, dan kies ik voor het caviavoer. Het ruikt naar boerenkool, en dat ruikt onvoorstelbaar veel lekkerder dan hoe het beste kattenvoer (biologisch, hahaha) niet naar rookworst ruikt.

feminiene vijfpuntige sterretjes

De vorige bril die ik hier presenteerde had ik ook bij Hans Anders gekocht. Die bril was aanvankelijk oranje, maar toen die begon te bladderen, heb ik, een jaar geleden alweer, met een steentje, dat ik van de grond van een Italiaans parkje had opgeraapt, de lak eraf gekrabd; eerst in een symmetrische vorm, die ik een keer bij een zonnebril gezien had, waarvan het verhaal ging dat het de bril was die de soldaten van het Franse vreemdelingenlegioen droegen, maar weer een bladdering later, rücksichtlos alle lak eraf, tot er een blank stalen montuur overbleef. Erg elegant, vond ik dat zelf.

Maar er brak ook nog een poot af van mijn zelf gemodificeerde chic. En daarna duurde het nog een maand voordat ik eindelijk besloot dat er een nieuwe bril moest komen. Niet een dure, maar gewoon een Hans Andersje, die ik dan naar eigen inzicht kan verbouwen, als dat nodig mocht zijn.

Het is een damesmontuur geworden (en er gaan zomaar planten van uit mijn hoofd groeien, zoals u op de foto kunt zien). Inclusief oogmeting, waaruit weer bleek dat ik inmiddels buitensporige cilinders nodig heb, en met niet-ontspiegelde glazen kostte alles bij elkaar 65 euro. En voor die prijs heb ik ook nog heel feminiene vijfpuntige sterretjes op de poten! Volgens sterontwerper Bas Pruyser kan ik - maar alleen ik - hem hebben. Die bril, bedoel ik.

massatraagheid

Mijn peetkind is danseres. Ze is een lang meisje, waardoor haar massatraagheidsmoment ook nogal groot is. Met een groot massatraagheidsmoment komt men niet zo makkelijk de bocht om, dus wendbaarheid is voor haar krachtsport. Gelukkig is ze heel expressief, waardoor ze de ogen naar zich toetrekt op het podium. Als alle andere danseressen krijgt ze van haar dansopleiding de opdracht om zich drie keer per dag zestien keer op te drukken, wat ze soms, maar meestal niet, doet. Ik weet niet of ze zich realiseert dat ze haar lengte (haar massatraagheid) waarschijnlijk moet compenseren met  kracht, bijvoorbeeld in haar armen.

Ik had al ongeveer anderhalf jaar last van mijn onderrug, zomaar, als ik een nacht verkeerd geslapen had, of als ik mijn overhemd niet goed genoeg in mijn broek gestopt had. En ik schreef hier al eerder over mijn buik, die niet meer de buik is van een twintigjarige. Het lijkt wel of de hormonen mijn buik te pakken hebben: dan slap, dan veerkrachtig, dan week of hard of zacht. En dan is er nog dat ik gewoon al veertig jaar vermeden heb om mijn armen te gebruiken. Als ik iets optil gebruik ik mijn benen, uit blinde paniek dat het misschien in mijn rug zal schieten. Mijn benen en mijn billen, daarmee kan ik best in een film uit de kleren, maar mijn torso valt bij mijn benen volkomen in het niet.

Maar sinds een maand druk ik mij dus ook op. Opdrukken zou net zo normaal gevonden moeten worden als hardlopen, want opdrukken is geweldig. Rugpijn over, buik onder controle en ik kan zo in een film, als ik de moeite neem om er een beetje vrolijk bij te kijken. Tussen de woorden zo en normaal uit de eerste zin van deze paragraaf heb ik me net nog even 25 keer opgedrukt. Ziezo.

vele myopen met mij

Een half jaar geleden hoorde ik voor het eerst over de optoloog: de ogendokter die bijziendheid zou kunnen genezen, op allerlei manieren. Ik wil graag geloven dat bijziendheid geneesbaar is. Ik heb een aangename ochtend gehad bij de optoloog. Hij heeft me wat algemene theorie verteld over hoe de oogspieren door brillenglazen mishandeld worden; zulke teksten gaan er bij mij in als zoete koek. Vervolgens deed de optoloog grappige oefeningetjes met mij: hij toonde aan dat ik de informatie die mijn oogspieren geven over waar ik naar kijk helemaal niet gebruik, maar dat ik alleen vertrouw op mijn netvlies.

(De spieren die de bolling van de lens instellen en de spieren die de positie van de oogbol in de oogkas bepalen, geven, zoals alle spieren, steeds een signaal terug aan de hersenen over hun activiteit (proprioceptie). Omdat, dankzij mijn bril, de informatie die mijn lensspier geeft niet overeenstemt met de scherpte van het beeld dat ik zie, krijg ik - en vele myopen met mij - tegenstrijdige informatie over de visuele wereld. Ik geef, uit gewoonte, de informatie van mijn netvlies voorrang en heb zodoende geleerd om de proprioceptische informatie weg te drukken. Dat verklaart misschien waarom ik zo weinig diepte zie. De optoloog raadde mij aan om te gaan sporten (bah): voor mijn ogen. De beste sport die ik kon gaan doen was: de berg af mountainbiken. Maar ik heb geen mountainbike en geen berg, dus koos ik voor badmintonnen. Waar ik toch niet zo liefhebber van bleek als ik hoopte.)

Volgens de opticien in de Pijp heb ik bijzondere ogen. Van de door de optoloog bij mij vastgestelde slappe cornea had de opticien nog nooit gehoord, maar hij stelde wel vast dan mijn cornea was afgezakt. Daardoor heb ik een bovenmatig sterke cilinder, in beide ogen met dezelfde hoek. Dat suggereert volgens mij dat mijn cornea in beide ogen dezelfde kant op is uitgezakt. Heeft dat misschien te maken met hoe ik slaap? Altijd op mijn rechterzij?

zweep

Ik vond Pim Fortuyn een sympathieke man. Hij was warm, geestig, eloquent en hij kon goed luisteren. Ik denk dat je alleen eloquent kunt zijn als je in staat bent om te luisteren. Ik denk dat een politicus verplicht is om op een aansprekende manier vragen te beantwoorden, en dat te doen met een stijl die past bij het onderwerp. En die is meestal luchtig: politiek is namelijk nooit echt heel belangrijk, tenzij er mensen aan het doodgaan zijn.

Het ingewikkelde aan vrouwen op leidinggevende posities is, dat er geen beleid is voor hun stijl. Kijk, Plasterk en Dijsselbloem hoeven niet na te denken: die doen hun mannenuniform aan en ze zijn in hun rol. Kostuum, wit overhemd, das, vest, hair-do, bril. Ik kan daar ook met een mannenuniform gaan zitten, en niemand zal vinden dat ik daar niet thuishoor. Een uniform dat elk mannenlichaam tot een koning kan boetseren.

Vrouwen verdienen ook zo'n uniform. Functioneel, onopvallend, op geen enkele manier verwijzend naar de seksindustrie. Waarom hebben vrouwen eigenlijk lang haar? Echt handig is het niet. Het zou tussen de roltrap kunnen blijven steken of tussen de wielen van een passerende auto of tussen een dossiermap. Lippenstift en lange - gelakte - nagels idem dito. En hoge hakken. Als generatiegenoot Margriet van der Linden mij die  zweep geeft, zorg ik voor een mooi vrouwenuniform voor haar.

flow

Enkele maanden geleden was het nog winter en voortdurend heel koud. En sinds ik een middelbare man ben, kan ik niet meer plat op mijn buik slapen, wat ik in de voorgaande veertig jaar altijd deed. Ik kan niet meer op mijn buik slapen, omdat mijn verstrammende nekwervels dan teveel gedraaid zijn. Maar toen ik in de winter noodgedwongen op mijn zij lag, ontwaakte ik met pijn in mijn nek, die daarna niet vanzelf overging.

Ik probeerde stoelmassage. Het tijdstip dat ik had uitgekozen voor de stoelmassage was niet handig. Het was erg druk in de massagesalon. De masseurs hadden geen tijd om pauze te nemen. Misschien was de masseur die mijn kwetsbare nek onder handen - en dat deed hij vooral met zijn ellebogen - nam wel een tikkeltje gespannen. Ik ben niet genoeg ingevoerd in massage om te kunnen aangeven wanneer het voor mij wel of niet goed voelt. De pijn verdween van de plek waar hij was, maar verplaatste zich. Is dat winst?

Ik geloof dat stress besmettelijk is; en dat de enige werkelijk effectieve massage er eentje is die gegeven wordt door een masseur die goed uitgerust en ontspannen is. En ik ontdekte ook dat flow, het type opwinding dat zo handig lijkt als een groep mensen samen een ingewikkelde inspanning moet leveren precies even besmettelijk is als stress. Ik bedoel: flow lijkt heel wat, maar het is gewoon stress. Pas dus ook op met masseurs die helemaal in de flow zitten.

stress

One of the five factors that cause stress, is sugar. So after the lecture on stress that she attended, my wife banned all sugar from our menu and introduced stevia, a naturally sourced great tasting sweetener. Stevia is said to be twenty times sweeter than sugar, but, unlike sugar, stevia is totally harmless. 


Ursula's first attempt to make something great tasting and sweet with stevia, was a rice pudding. Of course a rice pudding of hulled rice, cooked in a pan with goat's milk and biologic butter. And then she added the four drips of stevia. Ursula's face was quite open about the taste of the rice pudding: it was horrid. And not because of the hulled rice, the butter and the goat's milk.


Her second attempt is the apple cake, that is in the oven right now. The recipe mentioned the amount of sugar (in kg's), so she put the adviced weight on the kitchen scales, and then she put the sugar back into the bag again with a tea spoon, to find out how many spoons this amount of sugar stands for. Every spoon is two drips of stevia, that is why. Reducing the level of stress is labour-intensive.

unvintaged

I don't like jeans to changes every time. My thoughts on jeans do change, though. I think it is time to introduce my own jeans. Jeans I have had made by a tailor, according to my design.

Of course I like the idea of the male cleavage, on the rear side. Accidentally this male model forgot to allow his buttocks a sunbath, or to put on a striking pair of knickers.

The fabric of all my jeans is unbleached and unvintaged denim. I've heard that Japanese denim is the best. And, trained as an industrial designer, I immediately launch a new Trade Mark: John deUuitt, or, as put on the label: UUiTT. Of course named after the Grand Pensionary Johan de Witt, who was slaughtered in The Hague, some time ago, after visiting the most famous prison in Holland: Prison Gate. This whole nonsense is to give voice to my love of The Hague.

kankertjes

Mijn vader laat zich opnieuw behandelen tegen huidkankertjes, die op zijn hoofd zitten. De eerste behandeling die hij deed bestond eruit dat - goed mikken - een gemene zalf op zijn hoofd werd gesmeerd, die de alles opat, en dus ook de kankertjes. De wonden genazen, en de kankertjes waren weg. Tot ze dus weer terug kwamen, in het bedaagde tempo dat past bij een bijna 75-jarig hoofd. Maar goed, ze zijn er wel weer.

Mijn vader is sinds zijn achttiende - hij dacht destijds dat het veroorzaakt werd door het plastic etiket dat aan de binnenkant van zijn militaire baret zat - kalende. Toen ik geboren werd - hij was toen 31 - was zijn kruin al zo kaal als een autocarrosserie. Ikzelf ben nu 43 en waarschijnlijk ongeveer zo kaal als mijn vader op zijn vijfentwintigste. Mijn vader mag van zijn huidarts niet meer in de zon, met zijn hoofd.

Ik waardeer de hemelvaartsdagszon, maar ik voel ook dat de Sun Protection Factor (SPF) van mijn haar deze winter weer wat lager geworden is. Ik wil best de schaduw opzoeken, maar dat kan niet altijd. En hoedjes en petten zijn voor mij als paraplu's: ik vergeet dat ik ze heb. Bovendien zijn ze me te ludiek. Ik overweeg daarom serieus om een pruik te nemen.

diode

Omdat sterilisatie onherstelbaar is, moet ik nu voorspellen of ik me in de rest van mijn leven wel of niet zal willen voortplanten, opnieuw. Ik heb me al twee keer voortgeplant; mijn werk is gedaan. Toch blijkt het goed voor mij te zijn, om kinderen om mij heen te hebben; en mijn voorkeur gaat dan voorlopig nog uit naar zelfgemaakte kinderen, omdat zelfgemaakte jam ook lekkerder lijkt dan die van Hero. Of is het alleen omdat ik nieuwsgierig ben hoe het derde (en vierde, vijfde, zesde) kind met mijn genen zal zijn?

Misschien kan ik enkele tientallen kubieke centimeters van mijn huidige zaad invriezen. Maar ik geloof niet dat uit ontdooid mensenzaad echt goeie kinderen zullen groeien, eigenlijk. Vers is beter, denk ik. Dat plaatje van gisteren, not safe for the workplace!, lijkt me echt een goed idee. Commercieel, en ethisch. Leuk dat die een keer samengaan.

Dit zijn de schakelschema's die ik bedacht heb, voor die ene reservezaadleider die on hold gehouden wordt. Die zaadleider wordt met een diode (want ik wil geen poep in m'n ballen) aan de endeldarm gekoppeld. Ergens in die leiding zit een switch, waarmee het zaad, bij spijt van de ingreep,  teruggebracht kan worden naar de urinebuis. Op die switch mag best een cijferslot, trouwens, want vruchtbaarheid is geen spelletje, uiteraard.

seksbeleving

(Het zou wel eens kunnen dat ik, doordat dit stukje seksbeleving heet, opeens een heleboel bezoekers krijg. Een bevriende blogger noemde, als experiment om de statistieken van haar weblog te onderzoeken, een stukje hindoestaanse porno, wat een effectieve ingreep bleek te zijn. Seksbeleving zou ook wel eens een hit kunnen worden; beter dan bijvoorbeeld sex of blowjob, omdat seksbeleving een nichemarkt is.)

Dit stukje heet seksbeleving, omdat ik vanmorgen met mijn huisarts, die ik bij deze gelegenheid voor het eerst ontmoette, mijn wens heb besproken om mij te laten steriliseren. 'Ju (ik weet niet meer of de nieuwe huisarts me tutoyeerde of niet) weet wel dat sterilisatie onherstelbaar is?' vroeg hij. 'Jaaa?' zei ik, onmerkbaar weifelachtig. Ik overweeg heel sterk om mijn beide zaadleiders te laten doorknippen, omdat ik in mijn sterilisatie het enige voorbehoedsmiddel hoop te vinden dat niets af doet aan seksbeleving (daar heb je 'm!).

Maar sterilisatie is dus onherstelbaar. Dat elders anders beweerd wordt ('onbezorgd man zijn'), schijn ik niet te mogen geloven. Het verbaast me dat er geen herstelbare variant op de markt is. Technisch zou het toch mogelijk moeten zijn om één zaadleider (dat lijkt me genoeg) uit te rusten met een regelklep, die in geval van plotseling opkomende kinderwens (de Berglandkliniek schrijft: 'de redenen [...] zijn heel divers, maar altijd persoonlijk') weer vol opengezet kan worden?

acute moeheid

Soms word ik acuut overvallen door enorme slaperigheid. Vroeger had ik dat elke woensdag, als ik mijn zoon naar zwemles bracht, en als ik ongeveer een kilometer over de snelweg gereden had. Ik weet ook wat de oorzaak van die vermoeidheid was. Ik had dan net een heel rustige ochtend gehad en voegde mijn auto nogal plotseling in de helse spits van de A1. Op de A1 mag 120 gereden worden en dat gebeurt riant. Dat is behoorlijk eng, eigenlijk, maar omdat angst niet een toepasselijke reactie is, werd ik heel erg moe.

Acute moeheid is wat mijn lichaam maakt van een emotie die ik niet hebben wil. Vandaag overviel de acute moeheid me toen de middag voor me opdoemde, waarin ik drie keer hetzelfde spelletje met Jakob zou spelen, boodschappen moest doen, en Lucie mij herhaaldelijk zou meedelen dat ze zich verveelde. Ik heb ook even in bed gelegen, maar steeds als ik bijna sliep werd ik gewekt door kinderstemmen. Kinderstemmen met de beste bedoelingen hoor, dat wel.

Van uitrusten gaat acute moeheid eigenlijk niet over. Acute moeheid gaat wel over van een vechtpartijtje. En gelukkig zijn mijn kinderen altijd te porren voor een vechtpartijtje. Ze zijn allebei zo sterk dat ik me nauwelijks hoef in te houden, en ik kan zeker een drie kwartier de sterxte zijn zonder dat ze opgeven. Als afsluiting moet ik dramatisch ten onder gaan, dat is voor alle partijen leuk. Vechten is  nuttig. De boodschappen komen er alleen niet van in huis.

oorlogswond

Een tijdje geleden vond ik mijn militaire vaccinatiekaart. Ik probeer delen van mijn archief te composteren, en ik weet niet of ik mijn vaccinatiekaart toen zuurvrij heb opgeborgen, of juist aan de wormen heb gegeven. Ik weet wel dat ik schrok. Ik schrok van de aantekeningen op die kaart. Van alle milliliters lichtbuine vloeistoffen, die in 1987 met militaire injectienaalden in een noodgebouw op het terrein van de Frederik Hendrikkazerne in Blerick in mijn arm gezet zijn. Misschien was het lichtbruin water. De twee meter grote goedmoedige Drentse Obelix die voor mij in de rij voor de prikken stond, viel ervan flauw.

Ik heb in dienst ook leren exerceren. Exerceren is lopen met een groepje, onder leiding van een aanvoerder die vertelt hoe er gelopen moet worden. Het rechterbeen speelt een belangrijke rol bij exerceren. Alle draaien (rechtsomkeert! etc) moeten gedaan worden op de bal van de rechtervoet. Tenminste, dat is de versie van exerceren die ik sinds 1987 in mijn loopje heb ingebouwd. Als ik ergens de bocht om moet, dan draai ik op de bal van mijn rechtervoet.

En nu, vijfentwintig jaar later, gaat mijn rechterknie protesteren. Ik noem dit mijn oorlogswond. Ter genezing: ik begin er maar eens mee om te proberen onbevangen pre-militair te wandelen. Als dat niet lukt, ga ik fysiotherapie doen.

verkeerstoppend haar

Vanuit de douche in de badkamer van het geleende vakantiehuis zag ik een zwarte beker met een deksel staan, waar ik ijs in zou verpakken. IJs in de badkamer van een vakantiehuis? Mijn belangstelling was gewekt. Ik heb geen belangstelling voor cosmetica en verzorgingsproducten, tenzij ze in een ijsverpakking zitten. Dat hebben ze goed gezien, de marketeers die mij als doelgroep hadden gekozen.

En ook dat er een getekend portret op stond, op de beker, van de maker van de shampoo: de shampoo in de beker was gemaakt door Kris B1, een guitige Brit met een sikje. De onaangebroken maar verder identieke pot 2000 LUSH BIG die ernaast stond was gemaakt door Cat B1. Hoe zou de fabriek van LUSH er van binnen uitzien?

Op de pot staat dat mijn saaie haardos verandert in verkeerstoppend, glanzend zijdezacht haar door ruw zeezout, zeewier en limoensap. Ik heb een tamelijk saaie haardos. In de pot zaten inderdaad zoutkorrels, die, toen ik er een handje van nam, de korst bovenop een pasta bleken te zijn; pasta, die, stond achter Kris' portret, houdbaar was geweest tot een datum die al tweeeëneenhalf jaar geleden verstreken was. Ach wat, smeer maar in mijn haar. Rondom het vakantiehuis is niet veel verkeer, waarop ik nu het effect van LUSH BIG kan proberen.

de idealistische ingenieur (2)

Planet
Het eerste waar ik aan denk bij het woord duurzaamheid, is aan de planeet, planet. Aan de oceanen die vervuilen, de atmosfeer die verstikt, het land dat vergiftigd wordt en het leven dat uitsterft. En ik denk aan al die mensen die zich daar slecht en machteloos over voelen. Ik geloof dat alle weldenkende mensen op z'n minst een soort verantwoordelijkheid voelen om de vervuiling, de verstikking, de vergiftiging en het uitsterven te vertragen of liever nog: te stoppen. Intussen lijkt het er ook op dat niemand echt weet hoe dat moet.

Ik denk dat het best mogelijk is om technische oplossingen te bedenken de op geen enkele manier vervuilen, vergiftigen, verstikken en bio-diversiteit vernietigen. Ik denk dat de natuur zelf daarvan prachtige voorbeelden geeft. Mieren gebruiken de spulletjes die ze in hun directe omgeving aantreffen om een mierenhoop te bouwen; roofdieren eten alleen de prooien die ze nodig hebben om te overleven; zoogdieren zoeken elkaars nabijheid om warm te blijven en de overleven.

Mensen lijken om andere redenen te bouwen, te eten en te overleven dan dat dieren dat doen. Die andere reden noem ik hier comfort. Ik denk dat een hoop vervuiling, verstikking, vergiftiging en uitsterven veroorzaakt wordt door de menselijke hang naar comfort. Voorbeelden van comfort zijn: exclusief eten, verre vakanties, een grote woning, excessief computergebruik, mode, ... je zou comfort ook verslavingen kunnen noemen.

Volgens mij hoeven we ons over de planeet als geheel helemaal geen zorgen te maken. Zelfs als we met zeven miljard mensen eensgezind erop uit zouden zijn om de planeet te vernietigen, dan zou dat niet lukken. Onszelf, het menselijke ras, te laten uitsterven, dat is misschien het einde der tijden, maar na dat einde der tijden zal er leven blijven voortwoekeren op deze planeet.

tandenpoetsen

Ik heb nog niet genoeg verteld over de gedachten die ik kreeg op de stoel bij de mondhygiëniste. Ik ga maar eens jaar of soms per half jaar naar haar toe, dus heel veel andere momenten van horizontale contemplatie heb ik niet. Ik bedoel: er komen nogal wat gedachten bij me op, bij de mondhygiëniste.

Erg tevreden was ze dus over hoe ik mijn tanden stook, maar tandenpoetsen doe ik verkeerd. Ze liet me zien hoe makkelijk tandenpoetsen is, met een elektrische tandenborstel. Ze snapte niet hoe ik dat nou zo kon laten mislukken. En toen vertelde ik haar dat ik een handborstel gebruik. En dat ik, als tegenstander van elektriciteit, ook van plan ben om die te blijven gebruiken.

Het is misschien een ridicuul standpunt. Ik gebruik wel een elektrische waterkoker en een elektrische tondeuse, maar die logische argumenten helpen niet tegen mijn verzet tegen een elektrische tandenborstel. Een elektrische tandenborstel voelt niet goed. Ik zal ook eens aan mijn zoon vragen, wat hij van een elektrische tandenborstel vindt.

tandenstoken

Elk bezoek is mijn mondhygiëniste weer iets enthousiaster over de staat van mijn gebit. Ik ben zelf te vergeetachtig om die voortgang goed te kunnen beoordelen. Als ik geen last heb van mijn tanden vergeet ik om te juichen dat ik ze heb. Hoe fier zou ik er bijvoorbeeld bijstaan als ik elk half jaar bij een onderrughygiënist zou lopen?

Mijn mondhygieniste is op dit moment zwanger van haar eerste kind. Ik denk dat het daaraan ligt dat ze zachtzinniger is geworden. Vroeger trok ze m'n kaak zowat uit het gewricht en zat mijn bloed op haar mondkapje. Dat gebeurt allemaal niet meer. Ze zegt dat dat komt doordat ik zo netjes tandenstook. Misschien zegt ze op een dag dat ik helemaal niet meer hoef te komen.

Het komt nauw, met tandenstokers. Het lukt eigenlijk alleen met goede tandenstokers. Maar de enige echt goede tandenstoker (van Oral-B), is net van de markt gehaald. Waarschijnlijk ben ik naief, maar ik vind dat raar. Als er op drinkwater geen winst meer gemaakt wordt, zou het dan ook van de markt gehaald worden?