Dutch Web Log Association

Het stukje over de populierenhakselkunde blijft, ook na twee dagen, een heel populair stukje. Het is inmiddels het populairste stukje van dit blog, en het heeft daarmee Alain de Botton verslagen. Het is de bot van vampirestat.com die mij stukje zo fijn vindt, fijner dan al mijn andere stukjes. Er is iets aan mijn stukje, dat het aas geworden is voor deze hackersite.

Waarom is het stukje populierenhaskelkunde zo geschikt als aas? Is het omdat het pas op vrijdag geschreven is, nadat op diezelfde plek een bericht stond dat heette 'hierkomt binnenkort een bericht'? Is het omdat er een link in staat naar de Dutch Gas Turbine Association? Ik bedoel: is misschien  de Dutch GT Association het eigenlijke doelwit van de hackers, maar is die beter beschermd dan ik? Of is het vanwege de genoemde kijkoperatie, dat de bot weet dat als mensen dat woord gaan gebruiken, ze zo wanhopig zijn dat ze op elke link klikken die in de statistieken van hun weblog opduikt.

Willen wij, de Dutch Web Log Association, begrijpen hoe we de bots, die op blogger zelf door hackers ontwikkeld worden, kunnen verslaan, dan moeten we aas kunnen maken dat de bots lekker vinden. Daarom morgen hier nogmaals nogmaals het stukje over de populierenkunde, en dan kijken of die domme bot weer hapt.

voor mijn neus op de vuurpijl

Vandaag reisde ik met de NS, in de trein. Ik had dat alweer enkele maanden of misschien wel een heel jaar niet meer gedaan, maar ik wist natuurlijk nog wel precies waar het station stond en dat dat nu met een ov-chipkaart moet. Ik checkte voor de zekerheid drie keer in, want alle incheckpoortjes hebben rode lichtjes en een pijl naar links, zelfs het meest linkerpoortje. Toch zeiden deze poortjes de tweede en derde keer: u bent al ingecheckt. Blijkbaar was dat inchecken gelukt.

In de trein was een televisietoestel dat vertelde dat ik precies op tijd in Amersfoort was en ook op welk perron ik moest overstappen op mijn trein naar Zwolle. Ik zag die trein ook al staan, schijnbaar dichtbij, met de deuren open, maar toch een pittig eind lopen, omdat de perrontrap in Amersfoort aan de ene kant is en mijn trein aan de andere kant van het perron was gaan stilstaan. Ik zette een flinke wandelpas in, en toen ik bij de trein naar Zwolle kwam deed die voor mijn neus de deuren dicht.

Ik vind dat buitengewoon onbehoorlijk: ik vind dat ik nog de leeftijd heb waarop ik een overstap op een station zou moeten kunnen halen (ik wil nog dertig jaar mijn overstappen kunnen halen, en ook daarna wil ik mijn overstappen nog kunnen halen, met hulp van anderen) en ik ben hierover meteen gaan klagen bij de service en informatie van station Amersfoort. De vrouw die naar mijn klacht luisterde raakte zo van de kook van mijn klacht dat ik helemaal bijdraaide. In Zwolle vergat ik uit te checken, maar dat gaf niks, want dat kon alsnog op de terugweg zonder extra kosten. En als klap op de vuurpijl mocht ik over Lelystad terug naar Amsterdam, zonder overstap.

comédienne

Enkele dagen geleden bezocht ik een lezing van Martine Delfos, georganiseerd door de basisschool van mijn kinderen. Een voordeel dat ik kan verzinnen van zeer grote basisscholen (mijn ruwe schatting is dat er 3000 kinderen op de basisschool van mijn kinderen zitten) is dat zo'n school in staat is om internationale sprekers uit te nodigen. Martine Delfos dus. Of 'Martien', zoals ze zelf zegt.

Martine Delfos zegt van zichzelf dat ze een oude hippie is. Ze heeft een interessante manier om steeds haar wafelvormige losse haar met vlakke hand langs haar gezicht te vegen. En ze spreekt als wetenschappelijk onderzoeker, als therapeut, als docent en als schrijver, maar op een podium is ze vooral een comédienne. Ik ben zelf ook een (mannelijke) comédienne, als ik iets uitleg. Maar als ik zelf de leerling ben van een lesgevende comédienne houd ik me liever gedeisd. 

Dit heb ik opgestoken van Martine Delfos:
dat het de adolescenten zijn die de grote doorbraken doen in de communicatietechnologie.
dat communicatietechnologie explosief trager is dan communicatie in de echte wereld.
dat - anders dan Wikipedia beweert - acupunctuur nog maar 50 jaar bestaat.
dat Anders Breivik - de massamoordenaar - twee computerspelletjes aan het naspelen was. 
dat er (in Nederland?) ongeveer 20.000 kinderen verslaafd zijn aan gamen. 

De onderwijsconferentie morgen op de HvA gaat over it in het onderwijs. 

valideren

Een half jaar geleden zou ik hier niet over mijn werkgever willen schrijven. Dat leek me niet handig, gevaarlijk zelfs, omdat ik bang was voor mijn eigen achterbaksheid. Ik was bang hier het soort stoere formuleringen te gebruiken, die ik niet hardop zou durven zeggen. Zelfcensuur dus.

Ik geloof dat ik de dingen die ik de afgelopen dagen schreef over de aanstaande fusie best hardop kan zeggen; ik denk zelfs dat dat me zou lukken zonder per ongeluk een sarcastische toon aan te slaan. Misschien is het wel goed, dat ik dat doe: de dingen opschrijven, die ik ook best zou durven zeggen, terwijl ik er goed op let niet sarcastisch te zijn. Ik ben namelijk niet sarcastisch.

Mijn werkgever wil dat ik een HvA-pas heb met en pasfoto van mezelf erop. Ik heb mijn verzet hiertegen gestaakt, omdat de uitvoering van mijn werk zonder een HvA-pas er te ingewikkeld door werd. HvA-passen zonder pasfoto's schijnen niet te bestaan. Toen ik de nieuwe pas ging aanvragen werd ik per ongeluk verwezen naar de website mijnhvapas.nl, waar studenten hun collegekaart moeten valideren (what the fuck is valideren?). Uiteraard moest ik eerst inloggen bij mijnhvapas.nl, wat lukte, om er achter te komen dat ik verkeerd verbonden was; ik ben immers geen student. Toen ik uitlogde zei mijnhvapas.nl:

'Due to the nature of this centralized authentication infrastructure and the type of sessions that you have running, it not possible to terminate all of your sessions with each Service Provider with 100% certainty. There is only one option for guaranteed secure logout: Shutdown your browser when you want to end your running sessions in a secure way! Apologies for the inconvenience: this is a strong security advice.'

omdat ik het niet wil

Eerder meldde ik hier al dat ik niet wil meewerken aan een HvA-pas met mijn portret erop. Een HvA-pas is een plastic kaart die met magnetisme en elektronica koffieautomaten, toegangsdeuren en kopieermachines in werking kan stellen. Bovendien kan ik er boeken en meer mee lenen van de HvA-bibliotheek. Ik kan hier heel redelijk functioneren zonder koffie, toegang en kopieën, dus totnogtoe had mijn weigeringsactie geen negatieve gevolgen voor mij.

Inderdaad, ik kan mij niet legitimeren met de HvA-pas bij de HvA, maar ik kan me (tenminste, dat zou moeten kunnen, als ik 'm niet thuis laat liggen) legitimeren met mijn van staatswege verstrekte legitimatiebewijs. Niemand vraagt me ooit me te legitimeren. Gelukkig, want ik zou dat tamelijk mal vinden, als mijn collega's om mijn legitimatie gingen vragen.

Na de meivakantie - dat is over dik een week - zullen de sloten van alle docentenkamers hier vervangen zijn door sloten die alleen te openen zijn met de HvA-pas. Na de meivakantie kan ik dus mijn kamer niet meer in. Intussen lijkt het alsof ik argumenten moet verzinnen waarom ik niet met mijn fotoportret op die pas wil. Maar ik vind eigenlijk dat de HvA eerst argumenten moet geven waarom ik wel met mijn fotoportret op de HvA-pas moet, terwijl dat eerst blijkbaar niet hoefde. En mijn belangrijkste argument blijft toch: omdat ik het niet wil.

outlaws

Het nieuwste boek van Gary Shteyngart, een auteur waarover ik alleen een stukje gelezen heb in de VPRO-gids, schijnt te spelen in de toekomst (next tuesday) en te gaan over een Amerikaanse elite die de maatschappij verlaten heeft ten gunste van hun äppärät, een erg geavanceerde mobiele telefoon. Andere Amerikanen verblijven intussen dakloos in Central Park: outlaws.

Ik zie die äppäräts wel om mij heen en op dit moment zit ik zelf ook te werken aan een äppärät. Ik ben hier nu mijn digitale ik aan het toebereiden, wat de Amerikaanse elite uit het boek van Shteyngart ook de hele tijd doet. Ik ben goed in staat om heel lang en heel intensief in mijn digitale ik te verdwijnen en ik geloof heus wel dat dat niet erg veel zin heeft. Uiteindelijk levert het me niks op om te bloggen en te twitteren. Maar het heeft wel wat.

Waar is het veiliger, in de digitale wereld of in de analoge wereld? In de analoge wereld wordt gegeten en gekakt en daar vallen ook klappen en vriezen tenen af. Daarvoor zijn er analoog voedsel, analoge wc's, analoge rode bloedlichaampjes en analoog verdriet. De digitale wereld reinigt zichzelf niet, maar blíjft, tenminste, zo lijkt het. Laten we alles wat vervelend is in de digitale wereld dumpen, om daarna in de analoge wereld op vakantie te gaan.

wikipedia

Ik vond het een beetje raar dat mijn vriend Peter Bekkers, die toch prijs op prijs wint wegens zijn geslaagde boek Trouw is de andere wang, niet op wikipedia gevonden kon worden, terwijl zijn boek en zijn naam daar wel voor handen is. Zijn naam verwees zelfs naar een pagina daar, maar dan die van de zeer dode architect Peter Bekkers (1859 - 1918), die zeker niet de jongeren literatuurprijs van 2010 gewonnen heeft.

Ik attendeerde hem daarop, en Peter stuurde me meteen een geschikte tekst, voor op wikipedia: De wereldberoemde megabestsellerauteur, dieptefilosoof en tennisgrootheid A. Peter Bekkers (ps.) stamt uit een aan lager wal geraakt Kaukasisch-Perzisch koningsgeslacht waarvan de genealogie, volgens tot dusver geheim gebleven documenten (gevonden, naar verluid, in de tombes van Toetanchamon, Napoleon, Einstein en koningin Wilhelmina), via adellijke Spaans-Moorse lijnen terug gaat tot aan de Egyptische farao’s. Zijn Spaanse tante, verre nazaat van het geheime liefdeskind van Christoffel Columbus en Isabelle van Aragon, bezit zoveel Spaanse en Amerikaanse grond dat ze te paard van Noord- naar Zuid-Spanje en van Noord- naar Zuid-Amerika kan rijden zonder haar eigen grondgebied te verlaten. A. Peter Bekkers is de enige mens ter wereld die geen buiging hoeft te maken voor de paus als hij in het Vaticaan op bezoek is. (...)

Ik dacht wel een nerd te kennen die hiervan een officiële wikipedia-tekst kan maken. En nog geen uur later ben ik zelf die nerd geworden. Met een heel ingehouden tekst, voorlopig.

medewerkerskaart

Aan het begin van het schooljaar, toch al krap een half jaar geleden, heeft mijn werkgever vrij plotseling de nieuwe medewerkerskaart geïntroduceerd. Verordonneerd, ingevoerd, opgelegd, hoe noem je zoiets. Met de nieuwe medewerkerskaart kan ik koffie drinken uit een koffie-automaat, boeken lenen uit de bibliotheek, toegang krijgen tot de fietsenstalling, camera's en beamers lenen bij het av-loket en kan ik kopiëren en scannen. Niks nieuws, want dat kon ik met de oude medewerkerskaart ook al. Het verschil is alleen dat op de nieuwe medewerkerskaart een afbeelding van mijn gezicht moet staan, en dat dat op de oude niet hoefde.

Ik wil geen medewerkerskaart met een afbeelding van mijn gezicht erop. Ik heb geen probleem met mijn gezicht; ik ben overwegend positief gestemd over mijn eigen gezicht. Ik heb een probleem met die persoonlijke afbeelding op zoiets triviaals als een medewerkerskjaart. Mijn argument is: dat voelt niet goed. Ik vind dat een sterk argument. Ik vind het niet nodig om dat verder toe te lichten.

Een medewerkerskaart is heel soms handig. Als ik te laat ben met het aanleveren van een tentamen bijvoorbeeld; dan moet ik - terecht - zelf de kopieën maken. Ik heb een foto van Lenin aangeleverd, omdat ik opzichtig stelling wil nemen tegen het afbeeldingbeleid en omdat ik in de verre verte, in allerlei opzichten, misschien wel op Lenin lijk. Lenin werd niet geaccepteerd. Vervolgens probeerde ik het met de afbeelding van een gegooglede 'dikke homoseksueel', op wie ik totaal niet leek, en dat werd in eerste instantie wel geaccepteerd, tot ik de kaart ging afhalen en de baliemedewerker mij de kaart niet mocht geven omdat ik helemaal niet op de afbeelding leek. Inmiddels kan ik al een half jaar mijn werk eigenlijk probleemloos doen zonder medewerkerskaart. Sterker nog, sinds dit half jaar lever ik mijn tentamens eindelijk op tijd aan.