hier wordt een festival voorbereid

Bijna dagelijks fiets ik langs de Weespertrekvaart, en vanaf het fietspad kijk ik naar de transformatie die de stad daar, aan de overkant van het water, ondergaat. Daar ligt de Wenckebachdam, waarover ik al verschillende keren schreef. Hier bijvoorbeeld. En hier en hier en hier. Inmiddels weet ik dat de Bijlmerbajes, de zes woontorens op A-locatie, nauwelijks meer als gevangenis in gebruik is, vooral om dat de stookkosten van dat gebouw te hoog zijn. En inmiddels zijn alle ontroerende fantasiebouwsels van de vrije jongens die veertig jaar dit gebied in bezit hadden genomen opgeruimd. De bomen zijn blijven staan, waardoor er een merkwaardig braak park is ontstaan.

Om dat brake park staan hekken, voorzien van spandoeken die mij verleiden om hier een kavel te kopen: een droomhuis bouwen op de kop van de Weespertrekvaart! Zoals op vele brake plekken in Amsterdam op dit moment droomhuizen gebouwd kunnen worden. En het lijkt wel alsof een groep hippe mensen dat spontaan ook is gaan doen; van pallets en oliedrums en koddige oude caravans en kleurige tenten met een romantische luifels en franjes, lampionnen in de bomen en kleurige gloeilampen aan een koord. Ze slapen in koepeltentjes en ze hebben baarden en ze stoken zomaar een vuur, midden in de stad: hier wordt een festival voorbereid.

Wat is dat toch, met die festivals? Dat daar dan opeens alles lijkt te mogen, want nergens nooit mag in de stad. Doe maar lekker gek, zolang je met maar achter een hek doet op een terrein dat festival heet. Of noem het: gekkenhuis.

gedomeinvoorzitterd

Toen ik een tijdje op de Haagse Hogeschool werkte maakte ik met mijn collega Erik een brutale wandeling door de subtiel afgeschermde gangen van de unilocatie, waar het bestuur van de school zetelde. Pim de collegevoorzitter merkte ons op toen we tijdens het wandelen in zijn kantoor beland waren. Zijn kantoor was, zoals dat hoort bij een collegevoorzitter, brandschoon en modernistisch, met luie stoelen en een smetteloos bureau. De kamer had bovendien uitzicht.

Pim vond onze wandeling grappig, en, zoals dat hoort bij een collegevoorzitter, hij had niet zo erg veel te doen, dus hij noodde ons in de luie stoelen en liet ons praten. Voor ik er erg in had, had ik mijn directe baas en de directe baas van mijn directe baas van van alles en nog wat beticht, terwijl collegevoorzitter Pim vriendelijk lachend belangstellend bleef knikken. Kort na dit opwindende incident werd ik bij mijn baas uitgenodigd, en later ook nog bij de baas van mijn baas. Die ontmoetingen waren ook opwindend, maar op een heel andere manier. Mijn directe baas had kort daarna een andere baan, en nog een jaar later was hij opeens dood. Dat was allemaal niet precies mijn bedoeling.

Vandaag heb ik besloten dat het beter voor mij en waarschijnlijk ook voor mijn domein is als de huidige baas (genaamd de domeinvoorzitter) ophoudt domeinvoorzitter te zijn. Deze domeinvoorzitter heeft al dik tien, misschien wel twintig jaar gedomeinvoorzitterd, en het zijn vooral de verveling, de saaiheid en de routine die maakt dat het beter is als er een nieuwe domeinvoorzitter komt. Mijn actie Gerard, bedankt en tot ziens gaat hiermee officieel van start.

lul, klootzak, donder op!

Enkele dagen geleden kreeg ik een essay doorgestuurd dat eerder was gepubliceerd op FOK!NL. De rest van de eerte alinea staat tussen haakjes: (ik word niet aangetrokken door een medium dat fok heet. Er is weinig opinie aan voortplanting, en zelfs als fok overdrachtelijk, en dus opiniërend bedoeld is, ben ik niet geneigd om erg open te staan voor de opinie van de fok-zegger, gewoon, omdat hij eerst fok zei tegen mij, terwijl ik hem niets gedaan heb. Ik denk, maar misschien is dat omdat ik een ouwe lul van boven de dertig ben, dat fok lul, klootzak donder op! betekent).

Het doorgestuurde essay ging over Syrië; of het een goed idee was van de Amerikanen om Syrië aan te vallen of juist niet. (Wat ook niet hielp om mij voor het essay in te nemen is het gezwollen taalgebruik: volgens mij is Syrië in zijn eentje geen respectievelijk land, bijvoorbeeld, zoals Harry64, de auteur, in de eerste zin schrijft.)

En of Harry64 zijn complottheorie juist is, ... nou, ik denk van wel. En ik denk namelijk dat alle vorige invallen in islamitische landen die in een olierijke regio liggen weinig vertrouwen geven dat zo'n inval helpt. Ik vind het leuk dat er nu eens iets anders wordt geprobeerd. Iets Russisch. Iets Chinees. Nu nog een echt leuke Chinese televisieserie vinden om naar te kijken.

standpuntloze standpunten

Gisteren schreef ik in eerste instantie nogal onaardig over Vrij Nederland, publiceerde dat en stelde de redactie van mijn stukje op de hoogte. Ik verweet Vrij Nederland in het stukje van gisteren dat in hun tijschrift iedereen van alles verweten wordt. Maar door Vrij Nederland zoiets te verwijten, geef ik niet het goede voorbeeld. Ik heb vanmorgen het stukje dus aangepast; ook omdat één stukje - zeg maar één alinea - niet genoeg is om het hele verhaal van mijn ongemak met Vrij Nederland te vertellen. Vandaar dit vervolg:

Eerst over de verbittering die ik op het eerste gezicht in de vormgeving van Vrij Nederland meende te zien. Deze verbittering zie ik: de afgetobde gezichten van de mensen die sprekend (denkend) worden opgevoerd (de burgemeester van Amsterdam en de redacteuren Frits van Exter en Stephan Sanders). En de beelden van de wereld - mislukte industrieterreinen, ontsporende jeugd, seksistisch speelgoed, opgedroogde vluchtelingen in een kerk - lijken met zorg gekozen te zijn om zo ontluisterend mogelijk te zijn.

Paul Faassen, de tekenaar/illustrator/collagemaker die ook de VPRO-gids doet, vertelt met zijn illustraties precies evenveel als het stuk dat zijn werk moet illustreren. Helaas is dat stuk daardoor overbodig geworden; de illustraties vertellen alles al wat er te zeggen valt. En eerlijk gezegd vind ik een illustratie een lichtere en luchtigere manier om je standpuntloze standpunt te vertellen dan met geschreven tekst. Ik zie Paul Faassen graag.

Over standpuntloze standpunten: Vrij Nederland bevat ook tekst; best veel, lange tekst eigenlijk. Eén tekst over seksistisch speelgoed dus, eentje over de toekomst van Europa, eentje over de innovatiesubsidies van het Rijk, uiteraard één over debutanten, en elke tekst is een opsomming van treurige voor- en nadelen van alles wat er gedaan kan worden, maar het besluit is steeds: eigenlijk weten we niet hoe we deze dreigende teloorgang van alles kunnen keren. Kom op, zeg: als je echt geen idee hebt, schrijf dan maar liever helemaal geen stuk.

verbitterd

Er is een patroon: ik ben deze vakantie een beetje wild in het rond aan het recenseren. Eerst de Vegetarische Slager, toen mijn eigen kinderen, daarna Fastned, de bibliotheek en BNN en vandaag heb ik me toch tamelijk stevig verdiept in Vrij Nederland, dat tijdschrift. Ik zag Vrij Nederland in de supermarkt liggen, vandaar. Ik ken Vrij Nederland omdat mijn ouders er vroeger op geabonneerd waren.

(Overigens: nadat ik zowel BNN als Fastned ervan op de hoogte gesteld had dat ik een stukje over ze geschreven had, kreeg ik van beide organisaties een uitermate vriendelijk en op het oog best persoonlijk berichtje terug; ik bedoel: ik werd getutoyeerd en ze vonden het leuk cq fijn dat ik over ze geschreven had. Ik ben benieuwd wat Vrij Nederland terugschrijft.)

Ik vind het zeer moeilijk om te zeggen wat het verschil is tussen HP/deTijd, de Groene Amsterdammer en Vrij Nederland, en ook al bijna niet meer tussen deze allemaal en Elsevier, De Volkskrant en (Nieuwe) Revu. Het gaat in tijdschriften allemaal over koken en over hoe hoort het eigenlijk en BN-ers interviewen aan de hand van standaard-vragen, en wat in eerste instantie lijkt op heel, heel erg veel verbittering. Als ik de stukken lees, valt het ergens wel mee met die verbittering, maar de eerste indruk - de vormgeving - is zo verbitterd. Zoals de columnisten gemakshalve hun stukjes eindigen met een vraag, doe ik dat ook: waarom vind ik de vormgeving van de weldenkende media zo verbitterd?

naïef-radicalen

Als ik medestanders zoek voor mijn ideeën, dan vind ik die, oppervlakkig beschouwd, meestal bij de (lezers van de) Telegraaf. Daar schelden ze onze minister van emancipatie - Jet Bussemaker - óók uit, liefst met dubbelzinnige en ranzige formuleringen. Daar kankeren ze ook op de colportagetechnieken van Oxfam Novib en op vegetariërs.

Toevallig woont er een Telegraaf-columnist, een Telegraaf-commentator zelfs, bij mij in de buurt. We maken wel eens een praatje, als hij zijn hondje uitlaat. Ik vind praatjes maken met hem leuk. Hij kent leuke feitjes, heeft grappige verhalen en hij is een reflectieve leeftijdsgenoot. Bovendien is hij interviewer van beroep, dus hij kan redelijk goed luisteren. Veel meer is er niet nodig voor een vriendschap, wat mij betreft.

Blijkbaar kan ik, alleen uit luiheid nog geen lid van de Nieuwe Communistische Partij Nederland, op de radicale standpunten aansluiting vinden bij de Telegraaf(-lezers), die ik, inderdaad: arrogant, maar vooral ter onderscheid, maar even de naïef-radicalen noem. Mensen die dezelfde fenomenen waarnemen als ik, die niet willen goedpraten maar ze rücksichtlos willen beëindigen, alleen op een totaal andere manier en om totaal andere redenen. Is dat een troost?

stijfjes-losjes

Oorspronkelijk stond hier een stukje waarin ik onaardige dingen schreef over Jet Bussemaker. Het is nooit goed om onaardige dingen te schrijven over mensen op een blog. Het is behoorlijk ongepast om als man onaardige dingen te schrijven over een vrouw, op een openbaar blog. En het is al helemaal volstrekt onder de maat om op een openbaar blog onaardige dingen te zeggen over een vrouw, met woorden als pis- en centenbak. Ik vervang dat verwijderde stukje daarom door dit stukje.

Jet Bussemaker was de Rector van het merkwaardige instituut waar ik werk: de HvA. Voor haar komst wist ik niet dat er een Rector bestond, op de HvA. Ze heeft hier dus leiderschap getoond; de manier waarop ze dat deed, haar stijl, vond ik weinig subtiel. Het voordeel van minder subtiel leiderschap is waarschijnlijk dat ze opgevallen is, Jet Bussemaker. Er zijn ook nadelen aan minder subtiel leiderschap.

Zou het mogelijk zijn dat een leider met een subtiele stijl, toch de aandacht krijgt van de enorme organisatie waaraan ze leiding geeft? Dat Jet Bussemaker niet meer haar gezicht - ogen en mond - met oorlogskleuren opverft, en niet in een televisie-interview, dat uiteraard uitsluitend bestaat uit suggestieve aanvallen, stijfjes-losjes antwoorden geeft die geen antwoorden zijn? Ik denk dat een andere aanpak eigenlijk heel erg opvallend is.

vaal-oranje

Mijn schoonmoeder houdt van genealogie. En ik geloof ook dat ze daar heel bedreven in is; dat de gegevens die ze opduikt in archieven correct zijn. De moeder van mijn schoonmoeder was eveneens een liefhebber van genealogie. Zij liet het uitzoekwerk voor haar doen, en liet zodoende ontdekken dat zijzelf, Josje H, afstamde van Gerrit H, de rentmeester van Jacoba van Beieren; Gerrit H, die bovendien de bastaardzoon is van Karel de Stoute. En Karel de Stoute (regens 1467-1477) is de laatste koning van het Bourgondische Rijk, en ook nog graaf van Artesië, hertog van Limburg, hertog van Brabant, hertog van Lothier, hertog van Bourgondië, hertog van Luxemburg, paltsgraaf van Bourgondië, markgraaf van Namen, graaf van Charolais, graaf van Zeeland, graaf van Vlaanderen, graaf van Zutphen, hertog van Gelre, graaf van Henegouwen en graaf van Holland.

Willem-Alexander is dus meer dan een generatiegenoot van mij. En dat ontroert me heviger dan ik verwacht had. Zoals hij zich tussen kinderen begeeft, telkens zijn oorlogswond, de vinger die tussen de tanden van een hond werd vermorzeld, verzorgend en ridiculiserend, met al zijn vriendelijke aandacht bij die kinderen, die hij oprecht leuk vindt, ... ik heb dat andere generatiegenoten nog niet zien doen. Soms, als de angst hem even niet te pakken heeft, klinkt zijn bariton op volle diepte en warmte. En dan rondt hij het af met een hoog, hard, nerveus, Goois giecheltje. Willy de majesteit is mijn broeder.

Dat treffende portret, het logo van de koningsspelen: het ronde/vierkante gezicht, de blozende wangen, het vaal-oranje haar in een scheiding, de kleine oogjes, ... komt dat op de Nederlandse euromunten? Het past precies.

frontaal naakt

Enkele scènes van mijn animatiefilm spelen zich af op de berg Olympus, waar de goden zijn, die - uiteraard, vind ik - naakt zijn. Ik ben verantwoordelijk voor het animeren van die naakte goden. Ik moet dus modeltekenen. Ik kan dat wel een beetje uit mijn hoofd, als Waltéry, maar toch niet zo goed. Als ik met safe search uit in Google naar meisjes zoek, vind ik eindeloos veel modellen op internet. 

En op die manier vond ik de website frontaal naakt. De naam klopt met wat die website als eerste in beeld brengt: frontaal naakt (gefotografeerde vrouwen, en soms mannen). Maar de lange, soms wel schuimbekkende teksten gaan bijna allemaal over racisme, en dat dat bestreden moet worden. 

Ik ben trouwens net te laat met frontaal naakt, want dit anti-racistische blog is er net een maandje mee gestopt: moegestreden. Te veel doodsbedreigingen gehad. Frontaal naakt had 7000 lezers, maar ik vermoed dat het merendeel voor de frontaal naakte meisjes kwam. Anti-racisme is geweldig, maar toch ook weer niet echt een heel geil onderwerp. Misschien voelden de lezers zich bekocht? Ik stop ook maar gauw weer met naakten op dit blog.

autoritaire werkgever

Ik ben in 2013 opnieuw - en ik bedoel: net als twee jaar geleden - gehuldigd als Docent van het Jaar van mijn opleiding. Ik heb over mijn huldiging van twee jaar geleden mijn eerste stukje in de Folia, de glossy van de HvA/UvA, geschreven. Ik blijk, anders dan ik vermoedde, over die gebeurtenis niet geblogd te hebben. Of mijn eigen blogarchief is blijkbaar zo'n rommeltje dat ik dat stukje niet meer kan terugvinden. Ik was destijds wel blij met de uitverkiezing (ik zit op de goede weg), maar die blijheid werd overstemd door boosheid. Ik was boos op organisatie die van docent-zijn een wedstrijd maakt. Daarover ging mijn stukje in de Folia. Vorig jaar deed ik niet aan de docentenwedstrijd mee: studenten konden niet op mij stemmen. Iemand anders werd Docent van het Jaar, en ik dacht: maar eigenlijk ben ik de Docent van het Jaar.

Dit jaar deed ik wel mee aan de wedstrijd. Niet erg actief, met doping ofzo, maar ik heb me niet bij voorbaat teruggetrokken. Ik heb meegedaan, omdat ik tot het inzicht kwam dat tegenover mijn autoritaire werkgever elk podium wenselijk is. Misschien werd dit bedrijf - de UvA-HvA vijftig jaar geleden een heel klein beetje democratisch, maar op dit moment, vijftig jaar later, is er van die democratie niets meer over. Formeel is er misschien een soort inspraak, maar alle betrokkenen, studenten en docenten, zijn zo ontmoedigd, dat ze niet meer in deze inspraak geloven en er dus ook niet meer aan deelnemen.

En ja, ik werd dus Docent van het Jaar. Ik ben een Winnaar. En naar winnaars wordt geluisterd. Deze winnaar moet alleen nog leren om iets toegankelijker te schrijven, zodat de mensen blijven staan bij het podium dat ik nu voor mezelf gecreëerd heb.

spijkeren

Ik geloof dat ik alles gezegd heb over de Nieuwe Amsterdamse School, wat er gezegd moet worden. Niet alleen in de laatste zes berichten hier, maar ook in alle eerdere stukjes die ik over ontwerpen schreef, ofwel hier, ofwel op de voorloper van dit blog: dutchcomfort.nl. Ik geloof zelfs dat wat ik zeg en wat ik zei consistent is. Het staat alleen allemaal nogal rommelig door elkaar. Het is tijd om iets aan die rommeligheid te gaan doen. De tijd is aangebroken dus om alle dogma's, de oude en de nieuwe, van de Nieuwe Amsterdamse School (of, zoals het eerst heette: Dutch Comfort College) te ordenen. In 95 stellingen bijvoorbeeld, zoals Luther deed, in 1517.

Zou het slim zijn, marketingtechnisch, om 31 oktober 2017 - precies 500 jaar na Luther - te kiezen als datum waarop ik de stellingen ergens aan vastspijker? En hoe ziet dat vastspijkeren eruit, met moderne techniek? En waarop moet dat dan vastgespijkerd worden? De stunt van de Libertarische Partij, die vanuit een geparkeerd busje van de Mirage Laser Group met groene laserstralen levensgroot FAILLIET op de gevel van De Nederlandsche Bank liet projecteren, vind ik goed en modern gespijkerd.

Wikipedia beweert dat Luther helemaal niet gespijkerd heeft. En hoogstwaarschijnlijk heeft hij ook geen busje van de Mirage Laser Group gebruikt. Luther was in werkelijkheid vermoedelijk een vasthoudende diplomaat. En door hard te werken was hij in zijn gemeenschap bovendien een belangrijk man geworden, naar wie geluisterd werd. Er is dus nog wat werk te verzetten voor mij.

draak

Dit is de zin waarmee Delta Lloyd verwacht mensen enthousiast te krijgen voor hun beleggingsproduct: 'wie de verliezers mijdt, wordt een winnaar.' Zouden er mensen zijn die hier nog intrappen? Mensen die nu denken, ja, jottem, laat ik voortaan verliezers gaan mijden! Laat ik een beleggingsproduct nemen dat verliezers mijdt, want dan word ik een winnaar! Zo makkelijk is het!

Ik wil graag een boek schrijven, hoewel een boek schrijven waarschijnlijk erg veel werk is. Ik denk dat dat werk overzichtelijk wordt als ik het boek indeel volgens de Amerikaanse verteltechniek: een held wordt tot vijf keer toe bijna een verliezer, maar de laatste grote uitdaging maakt uiteindelijk toch een winnaar van hem. Alle fijne films zitten zo in elkaar. Wij westerlingen zijn zo geprogrammeerd dat we dat fijne films vinden om naar te kijken (en boeken om te lezen).

Maar die westerse samenleving, met die winnaars en verliezers en zo, is die niet gewoon voorbij? Al die winnaars van ons blijven toch met enorme schulden en met nog veel meer onvermijdelijke verliezers zitten?

Hier een voorbeeld van de Chinese verteltechniek:  Li krijgt een toverparel, die goudstukken kan maken voor zijn arme familie. Li en zijn familie houden de parel verborgen, uit angst voor de landheer. De toegenomen rijkdom van Li en zijn familie wekt argwaan, dus de landheer komt Li bedreigen. Uit angst slikt Li de parel in en verandert in een verdrietige draak die zulke grote tranen huilt dat er vierentwintig meren ontstaan. Einde verhaal. Chinese verteltechniek.

'nationaliseren'

Het zou zomaar kunnen dat na de val van het kabinet Rutte (I) ook een eind komt aan het neo-liberalisme in Nederland. Het zou grappig zijn als Nederland in zijn eentje kon beslissen dat het nu genoeg geweest is met dat neo-liberalisme. Misschien is het voor ons nationale gevoel van nationale macht lekker om nationaal te besluiten dat dat kan: Nederland kan het neo-liberalisme stoppen.

Daarvoor in de plaats komt dan waarschijnlijk neo-socialisme. Of neo-neo-socialisme, want neo-socialisme hadden ze in de jaren derig al. Neo-liberalisme staat voor mij voor het privatisering van staatsorganen. Geprivatiseerd riool, geprivatieerde politie, geprivatiseerd onderwijs, geprivatiseerd staatshoofd. Neo-(neo-)socialisme gaat dat dan allemaal weer onder controle brengen van de gemeenschap ('nationaliseren').

Ik vraag me af of er een Nederlands succesverhaal is van zo'n 'genationaliseerd' instituut. Waar het automatische effect van neo-liberalisme schijnt te zijn dat bedrijven ongebreideld gaan groeien, zou het bij-effect van neo-(neo-)socialisme moeten zijn dat instituten gaan slinken. Slinken tot menselijke schaal. Welk instituut kan als eerste genationaliseerd worden? De HvA misschien?

harmloos

Geen idee hoe het komt, maar opeens heb ik (weer) allerlei gedachten over de democratie. En dat democratie het minst slechte systeem zou zijn, maar daardoor nog steeds een slecht systeem, en dat ik helemaal geen trek heb om genoegen te nemen met dat minst slechte systeem. Zodoende had ik een ideetje. Een ideetje waar ik graag iemand anders mee aan de haal zie gaan, want het zelf uitvoeren van ideetjes, daar heb ik in het algemeen teveel ideetjes voor.

Dit is het ideetje: de Lijst van de Lege Stoelen. Dat is een lijst met mensen die meedoen aan verkiezingen, maar die plechtig beloven om geen zitting te nemen in het orgaan waarvoor zij gekozen worden. Om te garanderen dat ze die belofte niet breken, lijkt het me goed om mensen op de lijst te zetten die geen passief kiesrecht hebben, of die dat passieve kiesrecht verloren hebben. Kinderen, mensen die in coma liggen, mensen die zeer ernstig verstandelijk gehandicapt zijn, mensen die vermist of dood zijn, mensen die de verkeerde nationaliteit hebben, mensen die in de gevangenis zitten of een strafblad hebben.

De lijst met lege stoelen is een heel inclusieve partij. Want wie anders dan de LLS zou het kunnen opnemen voor de kinderen, de comateuzen, de zeer ernstig verstandelijk gehandicapten, de doden en vermisten, de statenlozen, de gevangenen en de recidivisten? Hoewel, opnemen, doen ze natuurlijk niet, want de stoelen blijven leeg. Ik reken op veel sympathie voor de totaal harmloze LLS; en als de LLS zeg 20% van de stemmen krijgt, zal de resterende 80% van de met mensen gevulde kamerzetels veel intensiever moeten samenwerken om wetsvoorstellen met een meerderheid van 76 stemmen goedgekeurd te krijgen. En die samenwerking maakt de democratie - lijkt me - net weer een heel klein beetje beter.

in Carré

Gisteren woonde ik de onderwijsconferentie van de HvA bij. Het goede nieuws was, dat ik daar naar Herman Pleij mocht luisteren, die een mooie voornaam heeft (Herman!) en die levendig kan vertellen. Hij vertelde hoe menselijk de Nederlanders zijn, veertiende-eeuwer edelman graaf Albrecht van Beieren voorop, die zijn zoon verbood om, zoals gebruikelijk was bij alle Europese adel, af te reizen naar Litouwen en Hongarije om daar voor de lol heidenen te gaan afslachten. En verbijsterend om weer ergens anders van Karien Stronks te horen dat Marokkaanse mannen in Nederland gemiddeld twee jaar ouder worden dan witte Nederlandse mannen. Zij hebben het levenselixer! Zou vriendschap sluiten met Marokkaanse mannen mij ook kunnen helpen?

De onderwijsconferentie begon in theater Carré met iets wat een interactieve bijeenkomst heette. Enkele collega's zaten vooraan in de spots met bouwhelmen als toeschouwer opgesteld. Aan hun bouwhelmen waren een facereaders bevestigd, en hun face en de uitslag van de reader werd voortdurend op een groot scherm getoond. Zij ondergingen, net als wij, twee keynote speakers. In een taartgrafiek was steeds te zien of de gezichten onder de bouwhelmen verrast, blij, neutraal of boos waren. Ik geloof dat ik, als ik uitgenodigd zou zijn, assertief ben om vriendelijk te bedanken voor de eer. Ik mot zo'n bouwhelm niet.

Verder ben ik niet zo tevreden over mijn assertiviteit. Ik ben één keer weggelopen om te gaan plassen, maar ik deed dat behoorlijk geruisloos. De keynote speakers, die waarschijnlijk uitgenodigd  waren om ons te inspireren, lieten zich achtereenvolgens badinerend uit over jonge ouders ('tweeverdieners die hun kinderen bij school dumpen'), over de regering ('het goede nieuws, het vallen van het kabinet, hoort u natuurlijk meteen'), over jongeren ('stel je niet zo aan, jullie zijn gewoon verwend'), over jongens ('als we ze niet meer zouden aannemen, zou dat erg goed zijn voor het rendement') en over jongerentaal ('bedroevend niveau').

Taal, bedroevend niveau dus. Ik heb intussen de keynote speakers niet één sprankelend geformuleerde zin horen zeggen. Ik heb ze geen enkele heldere gedachte onder woorden horen brengen. Ondanks dat ik redelijk goed oplette, dacht ik voortdurend: Hoe lang nog? Waar gaat dit heen? Wat niet hielp, was dat het geluid dat de keynote speakers maakten, visueel werd ondersteund door vj's. Ik denk dat de vj's ook ergens afgehaakt zijn, want de mooie plaatjes die ze lieten zien hadden nauwelijks iets te maken met de de tekst die uitgesproken werd. Onbedoeld kreeg alle lof die over meisjes werd gezegd een ironische klank, doordat de vj's minutenlang lieten zien hoeveel ze van pornografisch hoge hakken hielden.

Ik ben dol op de HvA.

archeoloog (2)

Voor het laatst over de Wenckebachdam. Ik heb een kaart gevonden, een zestiende-eeuwse, gewoon op internet. Een kaart waar de belangrijkste steden van Holland opstaan: Harlem, Muydn, Traiectum, Weefp, Bambrug, Narden, Leiden, ja, en ook Amfterdam. Onder Bambrug ligt het mysterieuze Noordil, dat ik op een moderne kaart niet kan terugvinden.

Maar dus ook Amsterdam. In het stukje over de bisschop wilde ik de suggestie wekken dat het de Ouderkerkse zeepzieder was, die onverwacht de stichter werd van Amsterdam, door de Amstel om te leggen naar het IJ. Op deze kaart, vijfhonderd jaar na de zeepzieder, is ter hoogte van de Wenckebachweg een splitsing van de Aemfter fl. te zien: linksaf naar Amfterdam, rechtsaf naar Muydn en Narden. Misschien is de route naar Amsterdam kunstmatig. Misschien niet.

De laatste krotten van de dam, die de route naar Muydn en Narden heeft afgesloten, zijn binnenkort weg. Wat voorlopig blijft daar, uitkijkend op de kronkelende Amstel, is de Bijlmerbajes. Zes strakke woontorens op een A-locatie. Daar, in die flats waar altijd de tl-verlichting brandt, zitten mensen opgesloten. Als ze uit hun raam kijken, kunnen ze mij zien fietsen. Laat ik 'ns een ommetje fietsen. Is archeologie niet een mens-studie?

archeoloog

Elke dag waarop ik het terrein rond de Wenckebachweg passeer, is de ontmanteling weer iets verder gevorderd. Een vijftig jaar oude sloppenwijk van bedrijfsschuren gaat neer. De zwanen gaan even een eindje verderop zitten, tot het weer wat minder stoffig is.

De manier waarop dit terrein een halve eeuw gebruikt is lijkt me maar half legaal. Het soort kraken, maar ook weer niet, omdat het bedrijven waren, die hier kraakten. Kapitalistisch kraken. Ik geloof niet dat er ergens solidariteit is met deze rechtse krakers. Of met hun half-illegaal betrokken krotten. Nou ja: ik dan. Ik ben solidair met de krotten.

Tussen mij en het terrein met de krotten is het Weespertrekvaart. Aan de andere kant is de Watergraafsmeer, die, als ik langs de Weestpertrekvaart fiets, wel drie meter lager ligt dan ik. Het terrein van de Wenckebachweg is net zo hoog als ik. Het is het terrein waar de Amstel op af stroomt, voordat die een scherpe bocht naar links maakt om naar Amsterdam te gaan. Dit lijkt me dus sterke oude grond, die een rivier verhindert om dat (drooggemalen) meer in te stromen. Zou hier ook wel eens een archeoloog rondstruinen?

bureaucratie

Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw: om goed voorbereid te zijn op vakantie in Griekenland, had mijn moeder bij de Rabobank telefonisch drachmen besteld. Ze ging die 's middags ophalen bij de vestiging in onze buurt. Diep verontwaardigd kwam ze later thuis, omdat de Rabobank er dollars van gemaakt had, maar tegen de koers van drachmen. In zo'n amateuristische bank kon zij geen vertrouwen meer hebben, en ze stapte over naar de Amro-bank.

Ik werk bij een instituut - de HvA - dat ongeveer even gezaghebbend is als de Rabobank. Ik geloof niet dat ik met de vorige zin gevaarlijk buiten mijn boekje blog. Op een andere, maar toch vergelijkbare manier genereer ik bij de HvA waarde, zoals de Rabobank, naar het schijnt, ook waarde genereert. Dat met die drachmen was een incident. Dat kan gebeuren, ik vind het wel koddig, eigenlijk.

Misschien is het verrassend om te lezen, maar of de waarde bij mijn instituut gegenereerd wordt (ik bedoel: of het cijfer of het diploma er komt of niet) hangt voor een belangrijk deel af van het contact tussen de student en de docent. En ook van de motivatie van de docent om allerlei bureaucratische handelingen te verrichten om de student van dienst te zijn. Bij mijn instituut vind ik dat gewoon, ... maar bij een bank toch niet, eigenlijk. En waarschijnlijk is er geen verschil.

originality

Het verlangen om van Kooten en de Bie te zijn is nooit helemaal overgegaan, bij mij. En ik ben daar niet zo uniek in, want sinds de documentaire van Coen Verbraak gaan een heleboel kranten ook de hele tijd over hoe het is om van Kooten en de Bie te zijn. Vrij Nederland bijvoorbeeld, deze week. Daarin gaat het over de opvolgers van van Kooten en de Bie: al die mensen die verlangden om van Kooten en de Bie te zijn en die nu met iets van Kooten en de Bie-achtigs geld verdienen. Wim de Bie schijnt overigens nog op zoek te zijn naar zijn opvolger. Zijn hedendaagse variant, die biedt waar de tijd om vraagt. VN vindt dat PowNews (Rutger Castricum bijvoorbeeld) precies de satire is die past bij deze tijd: hard, ontmaskerend.

Ik heb sinds van Kooten en de Bie nogal slecht opgelet, want ik kan heel moeilijk zeggen wat deze tijd precies inhoudt. Ik kan precies vertellen wat het verschil is tussen 1976 en 1979, maar van alles na ongeveer 1985 kan ik geen tijdsbeeld maken. Ik weet echt niet wat het verschil is tussen 1992 en 2006. Waren mensen anders gekleed? Waren de meningen van de samenleving anders? Heeft 2012 andere satire nodig dan 1985?

Eigenlijk denk ik dat geen enkele tijd satire nodig heeft. Ik heb Rutger Castricum niet nodig, hoe charmant ik hem bij vlagen ook vind. De aantrekkelijkheid van van Kooten en de Bie zat 'm ook niet in de satire, maar in hun warmte. Satire is nergens goed voor; waarschijnlijk is satire zelfs contraproductief. Misschien heeft deze tijd (net als elke andere tijd) iets nodig dat ik noem originality (als het tegenovergestelde van spoof, het engelse woord voor satire). Dit blog is een voorbeeld van originality. Zo, het hoge woord is eruit.

eruit flappen

Ik heb mijn studenten opgedragen om het vak ontwerpmethoden af te ronden met een presentatie, waarin zij hun relatie met ontwerpen uit de doeken doen. Inderdaad, dat is een uitermate vage opdracht, en ik heb de opdracht ook zo ingeleid: jullie krijgen een hele vage opdracht. En, zoals het hoort, ik heb mijn studenten ook verteld wat de beoordelingscriteria zijn: de presentatie moet intelligent zijn en overtuigend. (Terwijl ik het bovenstaande teruglas, veranderde ik hele vage opdracht in heel vage opdracht, omdat ik vermoed dat dat beter Nederlands is. Maar het is toch niet wat ik bedoelde: ik bedoelde hele vage opdracht en niet heel vage opdracht. Voor mij is daar een verschil tussen.)

Het is leuk om te zien wat studenten dan presenteren. Het interessantst zijn de dingen die ze per ongeluk zeggen, ... de dingen die ze niet precies zo voorbereid hadden en maar die in het vuur van hun betoog eruit flappen. De dingen die wel voorbereid zijn, zijn natuurlijk ook best aardig, maar ook heel voorzichtig, wat heel begrijpelijk is, omdat er een docent meeluistert, die de presentatie gaat beoordelen.

Onvoorbereid was bijvoorbeeld de vaststelling dat methodisch ontwerpen een soort democratie is. Bij navraag bleek dat vooral het Programma van Wensen (waarin beschreven staat wat er allemaal fijn zou zijn aan het nieuwe ontwerp) blijkbaar overkomt als democratie. De ontwerpers gaan dan stemmen welk ontwerp de verkiezingen wint. Idealiter zou een PvW een meetinstrument zijn. Want ingenieurs kunnen dat goed: de moeilijke beslissingen laten nemen door een zelfontworpen meetinstrument (het PvW namelijk). Hoe de wereld eruit zou zien als ingenieurs de democratie hadden uitgevonden.