satire

Mijn jeugd was tamelijk rimpelloos; ik bedoel daarmee dat er om mij heen niet veel emoties te zien waren. Nou ja, eentje dan: er werd gelachen. Wekelijks, om de televisieprogramma's van van Kooten en de Bie. Ik vond dat prettige momenten, als er samen werd gelachen. We waren zo samen, als gezin, opeens.

Het was alsof het van Kooten en de Bie waren die ervoor zorgden dat wij ons als gezin verbonden voelden. Van Kooten en de Bie, dat was geluk uit de televisie. Het inspireerde mij om zelf ook van Kooten en de Bie te willen zijn. In mijn vriend O vond ik een partner, met wie ik samen van Kooten en de Bie kon willen zijn. Van Kooten en de Bie zijn, dat moest met iemand samen. Ik heb O nooit gevraagd waarom hij van Kooten en de Bie wilde zijn.

Bij het televisieprogramma van Kooten en de Bie sloegen weer toe kan ik zien wat van Kooten en de Bie zijn inhoudt. Ze noemen het satire, maar wat ik zie is hun gezamenlijke verlangen om authentiek te willen zijn en daarmee mensen te ontroeren. En dat authentiek zijn, dat lukte steeds maar half. Van Kooten en de Bie zijn zelf ook typetjes.

vaders

Ik wil niet de suggestie wekken dat ik er iets mee te maken heb, maar ongeveer in mijn geboortejaar gingen Kees van Kooten en Wim de Bie televisie maken, en toen ik helemaal volwassen was hielden ze daarmee op. Ik denk dat ik al hun televisie gezien heb. En ik heb hunzelf gezien: met name Kees van Kooten, die zijn honden uitliet in hetzelfde bos als waar onze hond door ons werd uitgelaten en wiens kinderen aanvankelijk op dezelfde middelbare school zaten als ik.

Er leek een parallel te zijn met hoe mijn vriendschap met O zich ontwikkelde en de vriendschap tussen Kees van Kooten en Wim de Bie. O en ik voerden op de middelbare school cabaretstukjes op, ... één daarvan werd zelfs door Kees van Kooten gezien, vanachter een zonnebril, en hij zei er ook iets over na afloop, maar ik ben helemaal vergeten wat hij zei. O en ik hadden eerder al een fanblad en soms deden we imitaties.

Ik weet niet meer hoe het voelde, voor mij, toen Kees van Kooten en Wim de Bie aankondigden te stoppen met televisie maken. Ik deed niet zo aan voelen, toen ik net helemaal volwassen geworden was. Sinds de documentaire over hun werk, die ik gisteren zag, weet ik dat deze twee mannen erg belangrijk zijn geweest in mijn leven. Als rolmodel. Twee speelse bewonderde heteroseksuele mannen die jarenlang openlijk het plezier in hun vriendschap op televisie lieten zien. Het wordt nooit genoemd, maar volgens mij is het de warmte die hun werk uniek maakt.