Sylvia-Wittemanwendig

Op pagina 62 van Volkskrant Magazine van 2 en 3 november doet Sylvia Witteman haar recepten: vanwege de thematiek vluggertjes voor in de keuken, zodat je snel weer kan doen wat je liever doet en wat goedkoper is dan koken: seks hebben. Of - en dat vind ik een leuke Sylvia-Wittemanwending - voor als je sowieso liever snel iets anders (en goedkopers) doet dan koken: als je liever op de bank acht afleveringen van Breaking Bad kijkt in een verloederde lieveheersbeestjeskamerjas met namaak-Uggs aan je voeten.

Wat een fulltimebaan is dat: elke week drie recepten verzinnen (?) of opgooglen en uitproberen (?) en daar dan geïnspireerd over schrijven. Ik heb de recepten niet geprobeerd, niet eens wegens de lieveheersbeestjeskamerjas, maar desondanks altijd nog steeds te veel werk. Niet het koken zelf, maar wat er bij komt kijken: vooral de inkopen, maar vergeet ook niet de afwas na afloop en het kindermenu dat ernaast bereid moet worden, want Sylvia Witteman begrijpt toch ook wel dat mijn kinderen de goedkope en snel ingrediënten die ik hieronder ga opsommen niet lusten.

In de drie snelle recepten gaan, in willekeurige volgorde: 2 kilo mosselen, platte peterselie, frambozen, thaise currypasta, zaanse mosterd, meringues, Thaise vissaus (nam plaa), blikjes tonijn in olie, granaatappelsap, verse koriander, bosje basilicum en halve liter slagroom. Bovendien is er een mosselpan, een keukenmachine en een grote kom om de slagroom in te kloppen nodig. Ik schat nu al: twee afwasmachines vol.

Fahrenheitstraat

Opeens komt huisgenoot U met een hele stapel boeken van Sylvia Witteman thuis. Sylvia Witteman is misschien ietsje ouder dan wij, maar door haar ietsje oudere boeken te lezen is het net alsof we van een generatiegenoot aan het lezen zijn. En ook iemand die ongeveer hetzelfde doet als wij: veel verhuizen namelijk, met kinderen. Haar verhuizing van Den Haag naar Washington DC maakt op mij het meeste indruk.

Ik word geroerd door de liefdevolle beschrijvingen die Sylvia Witteman maakt van Den Haag. Dat er überhaupt iemand over de Fahrenheitstraat wil schrijven, dat neemt me erg voor haar in. Want in de Fahrenheitstraat, daar ligt mijn hart. En die van Sylvia ook, lijkt het wel. Ons leeftijdsverschil maakt dat wij, Sylvia en ik, in een parallel universum leven, want toen ik Fahrenheitstraat kwam beminnen, was zij er vermoedelijk net weg.

Toch laat Sylvia Witteman enkele onderwerpen tactvol buiten beschouwing, vermoedelijk om haar werk lichtvoetig te houden. Eén onderwerp is geld. Dat er vroeger in Overveen geen geld was voor haar wintersportvakantie, dat begrijp ik, maar waar komt het geld voor haar huidige beschreven geldsmijterij vandaan? Een ander is de alcohol, die zo gezellig uit alle bladzijden lekt. En de laatste is: de eenzaamheid. Zo'n angstig en permanent verhuizend wicht, waar haalt zij haar vrienden vandaan? Zijn dat ook nog vriendschappen als de alcohol is verdampt?