zompige uithoek

Norman Davies behandelt zijn Vergeten Koninkrijken op de volgorde waarin ze vergaan zijn. Over een Europees koninkrijk dat in de vijftiende eeuw verging ('Alt Clud') kan ik nog tamelijk afstandelijker lezen, maar nu ben ik aangeland in Galicië, dat, net als zijn voorganger Litouwen, een heel verdraagzame en pluriforme samenleving leek. Op bladzijde 600 komt de twintigste eeuw eraan voor Galicië. Ik kan niet meer verder lezen, ik ben bang dat het me te gruwelijk wordt.

Oppervlakkig beschouwd lijkt het ook alsof de Nederlands-Vlaamse renaissance, en alles wat daarop volgde, min of meer toevallig in gang gezet zijn door een oud rijk dat Bourgondië heet, waar de enkele Graafschappen, die nu in Nederland liggen, kortstondig deel van uitmaakten. Weer later is Bourgondië door Frankrijk en Duitsland vermorzeld. Ik vind het een onbegrijpelijk wonder dat Nederland nooit vermorzeld is. Ons geluk is dat we in een zompige uithoek wonen, die blijkbaar nooit iemand werkelijk interesseerde.

En dat is eigenlijk heel goed nieuws voor mij en voor Nederland. Ik altijd maar denken dat de Belgen en de Polen en de Italianen pas echt volkeren zijn die gehecht zijn aan hun land. Die, als ze buiten hun eigen moestuin gebracht worden, eigenlijk niet meer helder kunnen denken van de heimwee. En dat is misschien ook wel zo, maar dat zelfgemaakte Nederland is toch ook al best oud en ongerept.

Kemlaland

Ik heb het boek Vergeten Koninkrijken gekocht, van Norman Davies; 875 pagina's over Europese landen waar ik nog nooit van gehoord had: Polatsk, Etrurië, Bornholm,  Arpitanië en de Jagiellonische gebieden bijvoorbeeld. Landen met koningen en geschiedenis. En kaarten: merkwaardige grenzen die dwars over Europa kronkelden, waar nu Wit-Rusland, Italië, Denemarken, Zwitserland en nog een keer Wit-Rusland liggen. Er staan alleen helaas geen vlaggen in het boek. Toen ikzelf het land Kemlaland stichtte, waarvan ik de koning was, was mijn eerste maatregel toch: een vlag. Maar blijkbaar was ik een erg modern en verlicht heerser.

Davies behandelt elk land op dezelfde manier: eerst beschrijft hij hoe het toerisme er tegenwoordige georganiseerd is, waarbij hij vertelt over prachtige uitzichten en liedjes citeert die erover gezongen werden. Ik heb al erg veel uitzichten gelezen. Misschien ga ik binnenkort een uitzicht overslaan. Vervolgens vertelt hij, nogal kort, met tamelijk veel namen en jaartallen, de geschiedenis waarover het boek belooft te gaan. Ik heb nu twee middeleeuwse geschiedenissen gelezen, maar ik verwacht dat herlezing er niet toe leidt dat ik dan wel begrijp hoe dat nou zit met de keizers van het West-Romeinse Rijk, dat niet meer bestaat, maar die er nog wel zijn. En tenslotte beschrijft Davies welke herinnering er nog over is aan het zojuist beschreven koninkrijk, met tips voor toekomstige onderzoekers. Voor mij. Misschien vind ik dat de leukste stukjes.

Het nadeel van elke kunstvorm waaraan ik word blootgesteld, is dat ik onmiddellijk zelf ook zoiets wil maken. Als ik naar Veronica luister wil ik ook (weer) top-40 muziek maken. Als ik naar huizen kijk wil ik ook (weer) een huis bouwen. En nu wil ik ook (weer) 875 pagina's schrijven. Over techniekgeschiedenis, dacht ik. Bestaat zo'n boek al?