Tintin and the Black People

Steven Spielberg is van plan om nog twee Kuifje films te maken: eentje waarin de Zeven Kristallen Bollen en de Zonnetempel worden gecombineerd tot een film, en eentje waarin de Blauwe Lotus en in Tibet worden gecombieerd. Spielberg heeft verstand van succesvol filmen, dus hij zal wel een goede reden hebben waarom hij alleen een film kan maken van twee, en niet van één Kuifje-album. Terwijl Kuifje in de Blauwe Lotus echt een heel andere Kuifje is dan in Tibet. In de Blauwe Lotus is hij alleen nog maar een reporter met een hobby, terwijl hij in Tibet een persoonlijk gevecht aan het leveren is, voor een vriend, tegen racisme en wantrouwen in. Kuifje wordt steeds interessanter en menselijker, naarmate de twintigste eeuw verstrijkt.

Spielberg kiest uit 22 albums zes die geschikt zijn voor drie films; de door hem afgekeurde albums wil ik wel even samenstellen tot acht films. Namelijk:
Tintin to the Moon (Raket naar de Maan en Mannen op de Maan)
Tintin against dr Müller (de Zwarte Rotsen en het Zwarte Goud)
Tintin and the Revolution (het Gebroken Oor en de Picaro's)
Tintin and the Secret Triade (de Sigaren van de Farao en de Krab met de Gulden Scharen)
Tintin and the Aliens (de Geheimzinnige Ster en Vlucht 714)
Tintin in Syldavia (de Skepter van Ottokar en de Zaak Zonnebloem)
Tintin and the Black People (in Afrika en Cokes in Voorraad)
Tintin and the Jewels (in Amerika en de Juwelen van Bianca Castafiore)

Ik heb momenteel een heel andere film onder handen, maar ik geloof dat ik het bedenken van het script het leukste onderdeel vind van film maken. De film Tintin and the Black People, die in gelijke mate zou moeten putten uit bovengenoemde albums, kan misschien heel goedkoop gemaakt worden: de plaatjes in een andere volgorde zetten met nieuwe teksten erbij. Zoiets doen, zonder winstoogmerk, dat kan de weduwe Hergé toch alleen maar toejuichen?

aardappels zonder expressie

Toen ik in de hel van Jo Coenen was heb ik daar Spielbergs avonturenfilm Kuifje geleend, voor mezelf. Mijn kinderen zagen de vlammen op het hoesje en dachten dat het een enge film was. En daar hadden ze natuurlijk gelijk in: die boot in de woestijn, en het overhoop steken van al die piraten van Scharlaken Rackham, met die muziek erbij, dat is behoorlijk eng. Het is natuurlijk super dat in de bibliotheek allemaal films geleend kunnen worden, maar wegens het gratis lidmaatschap van mijn kinderen is mijn keuze beperkt.

Ik ben geen bewonderaar van Kuifje, maar ik ben er natuurlijk wel mee opgegroeid. Als je de jaren veertig tot midden zeventig wilt begrijpen, leze men Kuifje. Zoals men James Bond bekijke om alles na 1962 te begrijpen. Hergé's tekenstijl is helder en waarschijnlijk ook innovatief, want dat zeggen ze altijd; zijn plots vind ik nogal wisselend, maar ik hou wel weer van de slapstick. Van de vroege Kuifjes (Amerika, Afrika etc) vind ik de kleuren erg mooi.

Op het mini-beeldschermpje dat ik hier thuis heb (slechts 1.00 x 0,65 m) is Spielbergs actie nogal saai (een zwaardgevecht tussen twee havenkranen is best leuk bedacht, maar om dat dan ook te gaan animeren, sjonge, ...). En door de innovatieve animatietechniek heeft Kuifje opeens een boosaardige twinkeling in zijn ogen, terwijl Janssen, Jansen en Haddock aardappels zonder expressie geworden zijn. Spielbergs plots zijn nog slechter en slapstick kan hij niet goed. Er schijnt nog een Kuifje-film te komen.