omwonden

Ik logeerde in Whitley Bay bij A, met wie ik al erg lang bevriend ben. A woont al ongeveer tien jaar met haar gezin(nen) in de metropolitan county Tyne and Wear en ze verstaat zodoende twee culturen. Ze spreekt Nederlands (ook als ze Engels spreekt), maar het is Nederlands van tien jaar geleden. Dat past goed, want ikzelf spreek ook Nederlands van tien jaar geleden. Zij heeft zich uit de Nederlandse cultuur teruggetrokken door in Engeland te gaan wonen; ik heb me uit de Nederlandse cultuur teruggetrokken door het nieuws helemaal niet meer te volgen, behalve sporadisch met het Jeugdjournaal.

Vroeger las A HP/De Tijd, om bij te blijven wat intellectueel Nederland van een jonge vrouw verwachtte. We brachten daarom HP/De Tijd mee naar Engeland, omdat het HP/De Tijd was en omdat deze aflevering van HP/De Tijd toevallig het feminisme uitgebreid beloofde te behandelen. A was nogal druk, want in Engeland was er nog geen herfstvakantie, en A is niet meer zo'n lezer als ze vroeger wilde zijn, dus HP/De Tijd lag eerst ongekreukt op de keukentafel en daarna ongekreukt in de fruitschaal.

Ik kan me niet voorstellen dat je nu nog HP/De Tijd zou moeten lezen om bij te blijven wat intellectueel Nederland van je verwacht. Feminisme in de westerse wereld is aanstellerij, zegt HP/De Tijd omwonden (want ik parafraseer alleen maar). En om die stelling te bekrachtigen staat er toevallig ook een interview met schrijver-en-moordenaar-van-zijn-vrouw Richard Klinkhamer in. Niet zo doordacht, omdat interview uitgerekend in een nummer over feminisme te plaatsen.

in- en uitkrullers

Vanavond was de prettig trage (Frans/)Libanese film Sukkur banat op televisie, over een schoonheidssalon in Beiroet. Sukkur banat betekent caramel, wat in deze film gebruikt wordt om benen te ontharen, en ook het harige stukje van één man, precies tussen zijn wenkbrauwen. Misschien omdat het over een schoonheidssalon gaat, maar er wordt in deze film, door normale vrouwen (ik bedoel: die niet opvallend karikaturaal zijn) bijna onophoudelijk geworsteld, vrijwel alleen maar met hun beharing.

Ik ken inmiddels drie evenmin opvallend karikaturale vrouwen (het zijn echte vrouwen, hoe kunnen die in vredesnaam karikaturaal zijn?) die hun haar laten uitbreiden met ofwel haar van een ander ofwel haar uit een machine, omdat hun eigen haar te kort, te dun of teveel verpest is door een kapper. Wat een zege toch eigenlijk, dat wij mannen kaal mogen worden en dat eigenlijk niemand dat echt erg vindt.

Enkele vrouwen in Beiroet en ook in de film Sukkur Barat, dragen een hoofddoek. Ik vind dat begrijpelijk. Het is een stuk minder werk en waarschijnlijk ook veel beter voor je haar dan bijvoorbeeld haarverf en in- of uitkrullers in je haar. Je zou je haar kunnen millimeteren en met een listige knooptruc met je hoofddoek voor de buitenwereld kunnen suggereren dat je een weelderig glanzende bos haar hebt.

voorpublicatie

Hoofdstuk 3 van Troost voor Technici begint zo:

"De auto van mijn jeugd, mijn jeugdliefde, is de auto waarin ons gezin gedurende ongeveer vijf jaar rondreed toen ik op de leeftijd was waarop ik me ging hechten aan andere dingen dan alleen aan mijn moeder. Ik hechtte me dus aan een auto, en noemde die auto onze auto, hoewel het overduidelijk mijn vaders auto was, omdat hij er elke morgen mee naar zijn werk reed, omdat hij de roestgaatjes wegwerkte met glasvezelmatjes en met epoxyhars en omdat hij meestal aan het stuur zat, met zijn zonnebril op, die ouder was dan ik.

Die auto was een Renault 4 en de auto was oranje. Mijn ouders vonden het verstandig om in een oranje auto te rijden, omdat die goed opviel in het verkeer. Bovendien was de auto een oranje actiemodel; de eerste en enige auto die mijn ouders ooit nieuw kochtten, voor een goede prijs, omdat het een actiemodel was. Die eindeloos durende vijf jaar van mijn heerlijke jeugd in deze auto, eindigde toen de roestgaatjes die mijn vader allemaal geprobeerd had te bedekken met epoxy zo groot waren geworden, dat de wielophanging dreigde af te breken. De auto was total loss.

In deze auto reed mijn vader naar zijn werk, ‘s morgens voordat ik echt wakker was, en hij kwam weer thuis als ik mijn dag aan het afronden was. Dit klinkt als een verwijt, maar dat is het niet, het is meer dat ik elke dag vrij vroeg begon met het afronden van de dag: als de middag voorbij was, als ik naar huis moest komen om te eten, als het bouwwerk dat ik gemaakt had ontbonden en opgeruimd moest worden, of klaargemaakt om de nacht te overleven, als mijn vriendje naar huis ging of werd opgehaald, dan was mijn dag voorbij. Wat dan nog volgde was alleen maar de routine van avondeten, afwassen, lummelen, douchen, tandenpoetsen en gaan slapen. Deze dingen deed ik in het enorme huis waar we woonden, waarschijnlijk in de aanwezigheid van mijn ouders, maar vooral in de aanwezighieid van mijn moeder, die duidelijk steeds de leiding had over deze activiteiten."

Kaandorpachtig

Mijn kinderen hebben één tante en zij heet tante Cathérine, zeg maar: tante Katrien. Dat is een tikkeltje verwarrend, omdat mijn kinderen behalve over familiezaken óók graag over de Donald Duck praten, waardoor ook heel regelmatig die andere tante Katrien aangekaart wordt, vaak met grote ernst. Mijn kinderen spreken voornamelijk hun afschuw uit over de tante Katrien die door Donald Duck begeerd en gehaat wordt, net als over Dagobert, over Guus Geluk en over Govert Goudglans. Over Donald zijn ze opvallend mild: die is weliswaar erg opvliegend, maar heeft ook wel erg veel pech.

Ik denk dat het familietijdschrift Donald Duck ook door veel volwassenen gelezen wordt. Ikzelf lees het bijvoorbeeld ongeveer twee keer per maand. Volgens mij vinden veel mannen Donald Duck fijn  omdat zijn leed zo herkenbaar is, maar altijd net een graadje erger dan hun eigen leed. Ik herinner me een gespierde bouwvakker die bij een tankstation Chocomel en een Donald Duck kocht, voor zijn eigen pauze; ik stond me toen te schamen om daarvan getuige te zijn; vreemd eigenlijk.

Toch denk ik dat Donald Duck vooral voor mannen leuk is, en niet voor vrouwen. Voor vrouwen is er in de Donald Duck nauwelijks een prettig slachtoffer die het eigen leven, na lezing van de Donald Duck, weer wat lichter kan laten lijken. Daarom pleit ik voor verhalen over Dumbella Duck, Donalds zus en de moeder van Kwik, Kwek en Kwak. Dumbella zou depressief zijn toen ze haar drie zoons bij haar broer onderbracht en uit hun leven verdween. Daar zit toch wel een Brigitte Kaandorpachtig verhaal in, dacht ik.

doorouwehoeren

Ik ben inmiddels - omdat het vakantie is - de roman Comfort for Engineers aan het schrijven. Overigens heb ik de werktitel inmiddels veranderd in Troost voor Technici, omdat dat een stuk minder werk is dan een Engelstalige roman. Zolang ik een beetje kritiekloos doorouwehoer in een groot lettertype valt het werk dat het is om een roman van 200 pagina's te schrijven best mee. Ik ben inmiddels bovenaan pagina 51. Vanaf pagina 51 ga ik in 25 pagina's uitleggen waarom techniek in Nederland een mannenvak is.

Mijn manager, een vrouw die natuurkunde gestudeerd heeft en die in dier voege leiding geeft aan de opleidingen werktuigbouwkunde en elektrotechniek (en Product Design, maar die telt in dit stukje even niet mee), beweert dat in Rusland het ingenieursvak een vrouwenvak is. En zij is niet erg scheutig met boudte beweringen, waarmee haar stelling erg geloofwaardig wordt.

Mijn roman moet misschien niet in het Russisch vertaald worden, maar voor Nederland werkt het volgens mij zo: jongens die in eerste instantie niet zo erg geïnteresseerd zijn in taal, lopen in hun hele schooltijd zo'n frustratie op over taal en communicatie in het algemeen, dat ze zich er vanaf wenden. Eigenlijk komen ze er te laat achter dat een man in Nederland zonder taal volkomen machteloos is. De enige plek waar hij nog terecht kan is (voorlopig nog) in de techniek. Vrouwen spelen een cruciale rol bij het opbouwen van deze frustratie.

abstract-traditionele mensfiguren

Mijn definitieve echtelijke ruzie, de echtelijke ruzie die onoplosbaar lijkt en die in niets anders dan in een echtscheiding kan eindigen gaat over spullen. Dat is niets bijzonders, want ik denk dat ruzies van mensen die voor alle andere, wat oppervlakkige problemen (geld, de opvoeding van kinderen, verslavingen, vreemdgaan, ik noem maar wat) al een oplossing verzonnen hebben uiteindelijk over spullen gaan. Ik heb één echscheiding van tamelijk nabij (nou ja, bijna 1000 kilometer) meegemaakt, en die ging volgens mij ook over spullen.

De ruzie gaat dan over: waar zijn de spullen. Ongeveer de helft van de spullen in ons huis heeft een eigen plek, waar ze zijn, zonder dat daar ruzie over is. Hoewel dat nog geen garantie is, want op hun eigen plek kunnen spullen stoffig worden of in de weg staan, en wat er dan moet gebeuren en wie dat moet laten gebeuren of wie onze kinderen moet aanmoedigen om dat te laten gebeuren en op welke manier, ... ziedaar een creatief proces dat, afhanklijk van gemoedstoestand van de toeschouwer, zomaar een echtelijke ruzie genoemd kan worden. Over de spullen die geen vaste plek hebben, of die niet op hun vast plek staan heb ik het dan nog niet eens gehad.

Ik heb vervolgens meteen een filmscenario in mijn hoofd, getiteld: het Zoutvaatje. Dat komt, we brachten een zoutvaatje mee uit Portugal, dat mijn dochter had uitgekozen als kado voor haar moeder. Het zoutvaatje was eigenlijk een peper-en-zoutstelletje, en Lucie had het allerliefste de versie met de twee omhelzende koeien gekocht, maar ik vond de twee omhelzende koeien smakeloos, dus ik heb het kado tot twee in een abstract-traditioneel palet geschilderde mensfiguren teruggebracht. De twee respectievelijk drie ogen van de abstract-traditionele mensfiguren zijn de strooiopeningen voor zout en peper; Ursula vindt gemalen peper echter lekkerder, zodoende hebben we nu een pepermolen en twee zoutstrooiers (de mensfiguren) op tafel. Waarmee niet gestrooid kan worden, doordat hun ogen aan de zijkant zitten en hun zoute tranen veel te riant laten stromen. Dit verhaal past nauwelijks in een alinea, dat moet dus wel een avondvullende speelfilm worden.

zoekplaatje

Ik lees in de krant - de Volkskrant van afgelopen zaterdag - dat Anthony Weiner, die burgemeester van New York wil worden, drie jaar geleden een foto van zijn erectie, op een zoekplaatje in zijn onderbroek, tamelijk plotsklaps aan een vrouw stuurde, die hem volgde op Twitter. Maar per ongeluk ook aan al zijn andere volgers. Dat is onhandig! Het kostte hem eerst zijn baan, maar nu is hij terug om de verkiezingen te winnen; de Volkskrant zegt dat hem dat ook gaat lukken.

Wat ik interessant vind, is dat de getweete foto erbij staat, in de krant. Natuurlijk zou ik de pik van Weiner, als die in het bezit is van 40.000 volgers, op het internet kunnen vinden; ik heb dat zelfs gecontroleerd, en inderdaad: het is dezelfde foto als in de krant. Dus is het waar, zo makkelijk gaat dat bij mij. Grappig, alle bewerkte foto's van Weiners en zijn pik passen prima in de krant, maar het originele materiaal hoort op het internet te blijven, vind ik. (Ik plaats een bewerkte versie.)

Ik heb er geen bezwaar tegen als Weiner burgemeester van New York wordt. Ik vind het alleen niet genoeg dat hij om vergiffenis vraagt en openlijk toegeeft dat hij aardig gevonden wil worden en bewonderd. Ik vind natuurlijk dat hij daar iets aan zou moeten doen, aan zijn narcistische neurose. Te beginnen met een actie voor de totale rehabilitatie van de vrouw aan wie hij het zoekplaatje ongevraagd toestuurde. Door zijn pik moest zij onderduiken voor de media en kon zij haar studie niet afmaken. Zou een man zoiets kunnen overkomen?

directeuren en conciërges

Als ik me zou willen herinneren hoe het is om gelijkwaardig met vrouwen samen te zijn, dan zou ik me mijn lagere en middelbare schooltijd weer moeten proberen voor te stellen. En het enige daar dat misschien op gelijkwaardigheid leek, was dat er ongeveer evenveel jongens als meisjes waren, dat die bij elkaar in de klas zaten, en dat die les hadden van ongeveer evenveel mannen als vrouwen. Iets meer vrouwen dan mannen, trouwens. En alle directeuren en conciërges waren mannen. Het secretariaat en de kantine werden dan weer gerund door vrouwen.

Maar één voorval verzinnen waarbij het er even niet toe deed of je een jongen of een meisje was, daar, in die gymnasiale omgeving, ... ik weet er niet één. Voorvallen op mijn lagere school zijn er wel. Enkele.

Is het de puberteit zelf, die sexistisch is? Sexisme is een maatschappelijke probleem; niet alleen en vrouwen- of mannenprobleem. Het is dan wel ironisch dat de meisjes eerder in de puberteit terecht komen dan de jongens.

op rolletjes

Ik heb geleerd dat het handig is om mijn stukjes hier te voorzien van een label. Ik label getrapt: *label en label. Dankzij dat *(sterretje) staan de hoofdcategorieën altijd bovenaan in het scrolldown menu waaruit ik de labels kan kiezen. Ik blog over onderwerpen uit de volgende hoofdcategorieën: *auto's, *democratie, *hechting, *it, *kapitalisme, *kunst, *lichaam, *mannen, *onderwijs, *ontwerpen, *speelprogramma, *taal, *techniek en *zorg voor de omgeving. Sinds deze week gaan mijn stukjes óók over vrouwenonderdrukking, mannelijke dominantie en sexisme. Daarom vanaf vandaag: het nieuwe label *sexisme.

Het stukje gisteren, over hoe meisjes in een Oxfam-Novibbikini mannen verleiden tot krankzinnige transacties, ging nog niet echt over sexisme. Het ging over seks (zegge: seksisme); over hoe allerlei onvervulde en onvervulbare verlangens van mannen stelselmatig misbruikt worden om diezelfde mannen een oor aan te naaien. Dat is niet leuk, niet voor vrouwen en ook niet voor mannen. Maar sexisme is iets anders.

Sexisme is dat mannen anders worden behandeld dan vrouwen. Dat ik niet verantwoordelijk wordt gehouden voor het opvoeden van mijn kinderen, maar mijn vrouw wel. Dat ik niet verantwoordelijk wordt gehouden voor de praktische dingen die zorgen dat het levenop rolletjes loopt, maar mijn vrouw wel. Dat ik eraan gewend nooit echt verantwoordelijk te zijn, en me dus nooit echt verantwoordelijk gedraag. Dat ik mijn beloftes niet echt nakom. Dat alles is sexisme. En dat moet stoppen.