acceptabele en ook haalbare bedragen

Ik kan wel een systeem verzinnen waarin iedereen het gevoel heeft beloond te worden voor het werk dat hij of zij verzet en waarin genoeg financiële ondersteuning is voor iedereen die besluit om niet te werken. Bijvoorbeeld: iedereen in Nederland krijgt een basisinkomen van 600 euro per maand (een goede reden om naar Nederland op vakantie te gaan!) en elk gewerkt uur levert 15 euro op, met een maximum van 40 * 15 = 600 euro per week. Om dit te financieren betaalt iedereen vanaf 600 euro belasting, tot een recht evenredig maximum van 1200 euro terug te geven. Om een of andere reden denk ik dat dit acceptabele en ook haalbare bedragen zijn, in de Nederlandse economie.

Maar dan is er nog het ondernemerschap. Initiatiefrijkheid is een uitstekende en onmisbare eigenschap tegen de verveling. Verveling zal uiteindelijk iedereen overvallen, als initiatief niet mag. Ik denk dat de communistische experimenten allemaal juist hierdoor mislukt zijn. Als initiatief ondernemerschap heet, komt er onvermijdelijk hebzucht bij. En het is die hebzucht die het kapitalisische systeem op dit moment aan het wankelen aan het brengen is.

Ik geloof dat het de ondernemers eigenlijk niet om het geld te doen is. Ondernemers lijken mij kunstenaars, voor wie werken voor een baas te vervelend is. Is het genoeg om de ondernemer-kunstenaars voor 1200 euro per maand vrij te stellen van werk en belasting, waarbij ze jaarlijks op een opbouwende manier verantwoording moeten afleggen ten opzichte van de samenleving? Of is dat eng?

internationale Refrigerator Gazette

Elders op het internet blogt mijn vriend Peter over het plafond dat hij in mijn studeerkamer aan het aanleggen is. Hij heeft me uitgenodigd om met de grote jongens mee te bloggen op de nieuwe internationale Refrigerator Gazette. Ik vind dat eervol. Ik geloof dat ik daar dan de redacteur techniek en revolutie word. Althans, deze werktitel heb ik zelf aan mijn taken daar gegeven. Ik geloof dat er ook een redacteur mooie meisjes is. Ik moet nog ontdekken of dat gaat werken voor een blog waarin we trachten uit te leggen hoe revolutie gemaakt moet worden.

Ik heb mijn studeerkamer grotendeels zelf gedaan: dat was dat leemstuken waarover ik hier al een aantal keer schreef. Maar ik heb een beetje haast, vandaar dat Peter me nu helpt, om van deze kamer een voorbeeld te maken van hoe de nieuwe economie, die van na de revolutie bedoel ik, zal gaan werken.

Ik heb de leem gekregen en gemengd met zand dat tot in lengte van dagen gratis uit de natuur te scheppen is. Ik heb de kwaliteitswol die op het plafond zit betrokken bij een kwaliteitsgroothandel, en ik heb het hout dat het plafond gaat bedekken verzameld door een uurtje door de buurt te fietsen en sloophout te verzamelen. Vervolgens hebben ik en Peter daar uren in gestoken, die ik netjes betaald heb. Arbeid is duur, maar arbeid kan in Nederland best een stuk goedkoper. Arbeid is namelijk niet schaars.