citellum

Na de citella van gisteren zullen hier vandaag nog meer citella's volgen. Een citella deugt niet, maar een citella is beter dan niks. Het verschil tussen een citella en een parafrase is, dat de auteur bij een parafrase vrij zeker lijkt te weten wat degene die geparafraseerd wordt bedoelde met wat hij zei. Een parafrase wordt een citella als degene die probeert te parafraseren zich bij voorbaat excuseert omdat de kans dat hij verkeerd parafraseert heel groot is. Dat een citella een vrouwelijk woord is, is misschien sexistisch. Citellum is daarom beter. En het meervoud van citellum is toevallig weer citella. Men moet citella kunnen herkennen. Bijvoorbeeld door ze cursief weer te geven en er *-tjes omheen te zetten.

Hier wat citella (meervoud dus) van het proefschrift van Jelle van Dijk (2013), over embodied design. *De ontwerper ontwerpt met zijn brein en met zijn lichaam. En ontwerpen gebeurt vaak met mensen samen, omdat de breinen en de lichamen elkaar bij het maken van dat ontwerp kunnen helpen.* (Ikzelf betoogde hier al eerder dat gezamenlijk tot stand gekomen ontwerpen per definitie beter zijn dat die ontwerpen die in eenzaamheid ontstonden.)

Er zijn allerlei redenen waarom de mensen niet samenblijven tot het ontwerp volledig tot stand is gebracht. Niet per se goede redenen. *Als de mensen in eenzaamheid of in fracties verder werken aan het ontwerp, hebben ze iets fysieks nodig om aan (de intenties van) de gezamenlijkheid herinnerd te worden. Computerinterfaces zijn niet op voorhand geschikt om de ontwerpers aan alle intenties en aan al die gemeenschappelijkheid te herinneren.* Applaus. Voor mijn eigen citella, bijvoorbeeld. En over tot de orde van de dag: ik moet nog een muurtje leemstucen. Embodied werk bij uitstek.