Goed nieuws is dat de Oostvaardersplassen mooie, echte natuur zijn en dat het ontbreken van menselijk ingrijpen geleid heeft tot succes. Een deel van dat succes is ongekende biomassaliteit [een nieuwe vorm van bioindustrie?]. Ecologen Vera en Olff vermoeden of weten zelfs zeker dat het mozaïeklandschap en diodiversiteit er wel komen, uiteindelijk. Er komt een beheersplan dat het moeras weer zal laten moerassen, en alle betrokkenen, oud-beheerder Rijkswaterstaat en de nieuwe beheerder Staatsbosbeheer, staan erachter. En de vogelsoorten die verdwijnen, zijn elders in Nederland makkelijk te vinden.
Slecht nieuws is dat het met de biodiversiteit in de Oostvaardersplassen niet goed gaat: het aantal soorten broedvogels nam de laatste 15 jaar spectaculair af; de grote grazers hebben het struweel weggevreten. Het mozaïeklandschap dat - volgens Frans Vera - zou ontstaan door de inbreng van de grote grazers kwam er niet. Andere ecologen vinden dat de grote grazers te veel aandacht krijgen, terwijl het oorspronkelijk ging om het moeras, dat nu verandert in een plas, wat niet goed is. Het voorgenomen eenmalige ingrijpen is goed, maar alleen maar eenmalig zal niet goed genoeg zijn, denken vogelbiologen. De criteria van Natura 2000 zijn niet geschikt voor dynamiek en dus ook niet voor een jong natuurgebied. Boeren begrijpen niet dat vruchtbare grond voor natuur gebruikt wordt, en dat zij niet als natuurbeheerder erkend worden [?]. Han Olff begrijpt de opwinding niet [?]. Er is weinig onderzoek gedaan in de Oostvaardersplassen. De problemen [?] met de Oostvaardersplassen zijn terug te voeren op de oorspronkelijke inrichting. Het betere plan uit 2008 [?] van Frans Vera gaat niet door. De verbinding met de Veluwe komt er niet en de wolf komt ook niet.
Conclusie: een boeiend stuk schrijven over natuur is net zo moeilijk als daarover een film maken.
