spuitgasten

Op pagina 60 van Volkskrant Magazine worden de eigenaren van parenclub Fun4two geïnterviewd: Bobby Groenteman en Linda Koning. Ze zijn 54 en 47. Nadat ze tien jaar lang zelf zulke clubs bezocht hadden, besloten ze om de bestaande club in Moordrecht over te nemen, om er iets van te maken dat met geen enkele parenclub in Nederland te vergelijken is.

Volkskrant Magazine beschrijft de omgebouwde boerderij, die lijkt op een dorp, waarschijnlijk vanwege het restaurant en vanwege de spuitgasten, een vette knipoog naar de brandweer, die al sinds de jaren zeventig in alle andere dorpen is opgeheven, maar in dit dorp dus nog wel actief is. Volkskrant Magazine laat op deze en de volgende pagina op kleinere foto's de wat smaakvollere stukjes van de parenclub zien, waar het eruit ziet als een salon of een slaapkamer, hoewel wat roder dan gewoonlijk.

Ik kan van dat kitscherige gezuip van Onno Kleyn ook van alles vinden, of van Boeddhabeelden in Nieuwe Niedorp, maar ik probeer dat toch vooral te zien als een menselijk tekort van mijzelf. James Stokes, die de parenclub bezocht heeft, schrijft opeens op pagina 60: Alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is: in de nok is de 'orgiezolder'. James Stokes vindt een orgiezolder in een parenclub erger dan bijvoorbeeld de spuitgasten. Ik ben benieuwd waarom.

bordeel

Uitermate onpraktisch natuurlijk, een bad op zo'n houten vloer, maar voor het overige zou ik op zoiets uitkomen, als mij gevraagd werd een bordeel te ontwerpen.

bedwantsen

Voor de afdeling wat doen van het miniatuur lifestyle-magazine voor veertig-plussers van Volkskrant Magazine, genaamd Smaak nu vier pagina's over de weelderigste parenclub van Europa: Fun4two in Moordrecht. Wij, de veertig-plussers hebben een ambivalente relatie met het platteland: we gaan er eten, we gaan er shoppen en we gaan er swingen. En vergeef me mijn bekakte arrogantie, ... ik vind het er allemaal clean en provinciaals uitzien, als Van der Valkrestaurants. En ik hou daar niet van.

Misschien is het ook pesterig van de Volkskrant, dat ze uitgerekende de meest bordkartonnige decoraties van de parenclub groot in beeld brengen: op de zolder van de Moordrechtse boerderij is de rosse buurt nagebouwd, met miniatuur trapgeveltjes en luikjes en een lantaarnpaal (waarvan op pagina 60 ook nog de bespottelijke prijs - 3450 euro -genoemd wordt) en er is een wirlpool, omlijst door gouden gordijnen smeedijzeren kroonluchters en een schildering van een zeemeermin die nergens op leunt maar wel aan de zwaartekracht doet.

Ik zou het een heel leuke opdracht vinden, om een parenclub - of gewoon een bordeel - te mogen vormgeven. Het eerste wat ik te allen tijde zou vermijden in mijn vormgeving is stofnestnesten. Want op de Volkskrant-pagina's over Fun4two zie ik op elk plaatje waar in de sfeerverlichting de bedwantsen zich opgehoopt hebben.

Arbeid, Vlijt En Kwaliteit

Op pagina 57 van Volkskrant Magazine van 2 en 3 november ben ik nog steeds in de imaginaire woonmall genaamd Lifestyle. Het is jammer dat de aangeboden spullen in een tamelijk lullig hoekje van de krant staan, want stuk voor stuk lijken ze best de moeite waard. Ik vind de bank Debonair, te koop bij drie winkels in Nederland en die op de meest eenvoudige manier in een royaal (nou, royaal dan weer niet, maar goed) bed van 130 * 200 echt leuk en vooral zo aantrekkelijk geprijsd.

En erg grappig vind ik Jantine Ranzijn, die in Alkmaar meubels stoffeert met grote stukken meubelstof door elkaar. Het grappigste vind ik dat ze een stoel van pagina 56, - de Rooker I van de Dutch Seating Company - ook opnieuw bekleed heeft. Maar één minuut verder op het internet blijkt dat ontwerper Walter Wuis van Rooker I de echtgenoot is van Jantine Ranzijn. Leuk ook dat Jantine Ranzijn haar kapsel inzet al logo.

Maar het meest ontroerde mij de boxspring Ljocht van AVEK, kwaliteitsbedden sinds 1927. Het is niet Ljocht zelf die me ontroert, ik vind het eigenlijk nogal clichématig, zoals die in de crypte van een gekruimelkalkte Friese kerk is neergezet, maar historische foto's van een Friese beddenfabriek die al bijna honderrd jaar het hoofd boven water houdt. Arbeid, Vlijt En Kwaliteit.

laatste zin

Pagina's 56 en 57 van Volkskrant Magazine van 2 en 3 november is advertentieruimte. Er staat heel netjes - ADVERTENTIE - boven. In dezelfde azuren balk die op pagina 56 vermeldt dat het hier dus om een advertentie gaat, staat op pagina 57 in priegelige lettertjes de hartelijke uitnodiging om ook mijn product te presenteren op de LIFESTYLE pagina [...] en bereik 1,2 miljoen kapitaalkrachtige lezers. Men hoeft alleen maar contact op te nemen met persgroepadvertising.nl.

De lifestyle pagina's - deze pagina's dus - zijn overduidelijk advertenties en geen advertorials, maar bij elkaar gevoegd, alsof Lifestyle (met donkergroen logo) een overkoepelend merk is. Niettemin is het niet meer dan acht blokjes midden- en kleinbedrijf die erg hun best doen om zich aan het format (kleurenplaatje - wervende tekst - contactinformatie) te houden, en een inleidend tekstje dat nogal gratuit en eindigt met de zin: En bij al die knusheid hoort natuurlijk een oerdegelijke kachel.

Op pagina 56 en 57 worden twee banken, een meubelcollectie (inclusief nog twee banken), een metalen kast, een tafel, een boxspring, een fauteuil en een houtkachel gepresenteerd. De inleider van deze Lifestyle pagina's suggereert met die laatste zin (zie boven) dat het een goed idee is om al die meubels (vier banken (!), de meeste van een minimalistisch design) knus bij elkaar te zetten.

Ja echt

Op pagina 54 van Smaak staat een restaurant dat ik eerder al bezocht; daarom in een keer door naar pagina 55: wat drinken: Arrogant lekker. Wijn. Onno Kleyn drinkt Muscadet. Ja echt.

Op op de allerlaatste pagina van Volkskrant Magazine is een hele pagina aandacht voor wijn: daar gaat het om Barbera d'Asti Superiore 2010; Onno Kleyn besteedt zijn column aan Muscadet Sèvre et Maine sur lie Les Dabinières 2012. Ik zie nu dat op pagina 50 ook een wijnadvertentie stond, maar toen mocht ik gelukkig over iets anders schrijven. Voor deze pagina's ontkom ik er niet aan: ik ben naar de stad gegaan om de beide flessen te kopen. Door Onno Kleyn, en ook in de advertentie verderop, wordt grote exclusiviteit gesuggereerd, maar de eerste de beste slijter die ik binnenga -  Mitra op de Middenweg - heeft ze allebei op voorraad. De Barbera d'Asti weliswaar van een ander jaar, maar soit, een kniesoor die daarop let.

Thuis aangekomen zie ik dat de flessen er behoorlijk anders uitzien dan in de Volkskrant. Bovendien is de Muscadet ook opvallend goedkoper dan die van Onno Kleyn. Die van Onno is een biowijn, wat ik me van mijn fles van Mitra nauwelijks kan voorstellen. Onno betaalde 9,95 euro en ik maar 6,99. Maar Onno's wijn smaakte dan ook beendroog, kalkkruimelend droog [...] tropische aroma's die mij om de neus wapperden. Mijne smaakte, zoals wijn bij mij meestal doet, gewoon naar kots, maar in de lunchzon bij een dubbele uitsmijter, best lekker.

heen- en weerbladerend

niet de foto van Bobby Doherty

Op pagina 53 lijkt Volkskrant Magazine van 2 en 3 november opeens in herhaling te vallen: vanaf daar heten de pagina's Smaak, en ze doen dat totdat de Volkskrant op pagina 68 helemaal uit is. Maar we hadden in dit Magazine toch al een keer gelezen wat te kopen, te dragen en te doen, namelijk op de pagina's die heetten Mooi: pagina 7 t/m 13? Al heen- en weerbladerend krijg ik de indruk dat met de pagina's van Mooi, aan het begin van Volkskrant Magazine, gemikt wordt op pas afgestudeerde hoogopgeleiden met hun eerste vakantiegeld, terwijl Smaak gericht is op mensen die van gekkigheid niet meer weten wat ze met hun op routine verdiende geld moeten doen, nu de kinderen het huis uit zijn. Van gekkigheid gaan ze Volkskrant Magazine helemaal tot het eind uitlezen, bijvoorbeeld.

De eerste pagina van Smaak is voor de jonge fotograaf Bobby Doherty (24 namelijk), die twee vruchten - ik vermoed sinaasappels - zo gefotografeerd heeft dat het net twee billen lijken. Ik weet niet zeker of het sinaasappels zijn; de huid van de vrucht ziet er nogal overspannen uit: rooddooraderd en met gele vlekjes.

Bobby Doherty is twee weken bezig geweest om de foto uit de Volkskrant te maken. Dat ik geen fotograaf ben, blijkt wel uit de vraag die dan meteen bij mij oprijst: wat heeft hij al die tijd zitten doen dan, twee weken lang?